Κάθε μέρα άνθρωποι «αυτοκτονούν» στο βραζιλιάνικο Ζίου-Ζίτσου

Όχι τόσο κυριολεκτικά αλλά ναι, κάθε μέρα άνθρωποι αυτοκτονούν στο βραζιλιάνικο Ζίου-Ζίτσου. Επιτρέψτε μου να εξηγήσω.
Το βραζιλιάνικο Ζίου-Ζίτσου είναι μια πολεμική τέχνη και ένα μαχητικό άθλημα που χρησιμοποιεί μοχλούς με σκοπό την κυριαρχία απέναντι στον αντίπαλο. Στις απαρχές της ανάπτυξης και της διάδοσης του στη Βραζιλία, τον καιρό ακόμα που το βραζιλιάνικο Ζίου-Ζίτσου εστίαζε κυρίως στην αυτοάμυνα οι ασκούμενοι θα εκπαιδεύονταν και σε χτυπήματα. Με την πάροδο του χρόνου, τα χτυπήματα βγήκαν από το ρεπερτόριο των ακαδημιών και λαβές, κλειδώματα, πνιγμοί, ρίψεις και ανατροπές έγιναν οι κυριότεροι άξονες της προπόνησης του σε όλο τον κόσμο.

Όλο αυτό που διαβάσατε από πάνω είναι μηδαμινής σημασίας. Είναι μια κενή περιγραφή χωρίς καμία εστίαση στο περιεχόμενο του βραζιλιάνικου Ζίου-Ζίτσου. Είναι ότι θα δει κάποιος που επισκέπτεται μια σχολή για να ρωτήσει τα διαδικαστικά πριν γραφτεί.

Δεν θέλω να ανακυκλώσω τη χειρότερη ατάκα που μπορεί να ακούσει κάποιος από ασκούμενους σε διάφορες πολεμικές τέχνες. «Είναι η καλύτερη πολεμική τέχνη του κόσμου». Όποτε ακούω αυτήν την πρόταση προσπαθώ να θυμάμαι ότι τα καλύτερα πράγματα στη ζωή δεν χρειάζονται διαφήμιση. Κατά τον ίδιο τρόπο που δεν θα δει κανείς στην τηλεόραση διαφημιστικό σποτ για μια Ferrari, έτσι και το άθλημα μας δεν χρειάζεται συστάσεις σε σχέση με το γνωστικό αντικείμενο που προσφέρει.

Ας γυρίσω στις αυτοκτονίες και στον semi-click bait τίτλο που επέλεξα να βάλω. Οι άνθρωποι στο Ζίου-Ζίτσου λοιπόν αυτοκτονούν με τους παρακάτω τρόπους:

Ο άνθρωπος που έχει συνηθίσει να παλεύει με υπέρμετρη βιαιότητα μαθαίνει να πατάει φρένο. Να σέβεται τον λιγότερο δυναμικό συνασκούμενο, ελαφρύτερο σε κιλά, λιγότερο έμπειρο και οριοθετεί την επιθετικότητα του με την τεχνική. Live and Let Live.

Ο άνθρωπος που, αντίθετα με τον προηγούμενο, φοβάται υπερβολικά μήπως πονέσει ή τραυματίσει τον αντίπαλο του, μαθαίνει σιγά σιγά να βάζει το απαραίτητο μέγιστο ή ελάχιστο δύναμης για να κυριαρχήσει στο πάλεμα. Eat or be Eaten.

Ο άνθρωπος που η διατροφή του αποτελείται από βαριές βλαβερές τροφές πεθαίνει. Μαθαίνει πως πρέπει να τρώει «καθαρά» για να επιβιώσει την ένταση της προπόνησης.

Ο άνθρωπος που βιάζεται πεθαίνει. Μαθαίνει στο πάλεμα να περιμένει την αντίδραση του αντιπάλου για να μπορέσει να κυριαρχήσει. Αντικαθιστά την έννοια της ταχύτητας με αυτήν του timing.

Ο άνθρωπος που καθυστερεί και είναι παθητικός πεθαίνει. Ο συνασκούμενος του μαθαίνει πολύ έμπρακτα (ίσως λίγο πιο έμπρακτα από ότι θα ήθελε) πώς πρέπει να στήνει επιθέσεις και άμυνες πριν να είναι πολύ αργά.

Ο άνθρωπος που δεν σέβεται το αντίθετο φύλλο πεθαίνει. Αυτή είναι μια παράσταση που όλοι στο Ζίου-Ζίτσου λίγο πολύ έχουμε. Ο αθλητικός αρχάριος 100 κιλών που κατατροπώνεται από μια κοπέλα 50 κιλών που διαθέτει την τεχνική κατάρτιση μέσα στο τατάμι. Ο αθλητικός και γυμνασμένος αρχάριος 100 κιλών λοιπόν μαθαίνει να διακρίνει τη δυναμική κάθε άλλου ατόμου μέσα στην προπόνηση.

O άνθρωπος που έχει θυματοποιηθεί πεθαίνει. Το Ζίου-Ζίτσου είναι μια τέχνη που η πίεση και ο σωματικός πόνος έχουν πρωταρχικό ρόλο. Ο άνθρωπος που φοβάται να θυματοποιηθεί, πεθαίνει. Στην ελεγχόμενη κακοποίηση του παλέματος υπάρχει μια αρκετά τρομακτική συνειδητοποίηση πως δεν θα πετύχεις πάντα. Ενδεχομένως δεν θα πετύχεις και τις περισσότερες φορές. Συμφιλιώνεσαι με την αποτυχία καθημερινά. Και μέσα από τη συνεχή έκθεση στο μάτι του κυκλώνα, βγαίνει δυνατότερος. Πνίγεται, πνίγεται, πνίγεται μέχρι που μαθαίνει να κολυμπάει. Ας πούμε πως μια φρέσκια άσπρη ζώνη που μπαίνει με το καινούριο της gi (τη στολή) στο τατάμι είναι σαν ένα κουνέλι. Απαλό δέρμα, απλανές βλέμμα. 10 χρόνια μετά. Εγκαύματα με το γκι ή τα στρώματα, άπειρες έλξεις, κάμψεις, καθίσματα, sparring μετά: υπάρχει kill face, δέρμα και άκρα ελαφρώς απονευρωμένα. Εκεί που στεκόταν το κουνέλι με τη λευκή του γούνα, υπάρχει ένας δράκος, με scales, δόντια και ασταμάτητη δίψα για χρυσό. Παρότι δεν μου αρέσει αυτός ο παραλληλισμός. Το κουνέλι έχει ανέβει στην τροφική αλυσίδα μετά από συνεχείς αντιξοότητες που του επέβαλαν να εξελιχθεί.

Ο άνθρωπος που δεν έχει συγκινήσεις στη ζωή του πεθαίνει. Η αναμονή των αγώνων, η μικρή επιβράβευση για κάθε φορά που είδες πρόοδο και η απογοήτευση γιατί δεν τη βλέπεις. Η μεγάλη επιβράβευση για τη ζώνη που πήρες. Τα χαμόγελα και το χειροκρότημα των φίλων σου και τα δικά σου χειροκροτήματα για έναν άξιο άνθρωπο που μοιράζεσαι το τατάμι και διακρίνεσαι. Το Ζίου-Ζίτσου δεν σκοτώνει την κατάθλιψη, την βάζει όμως στη spider guard και την κρατάει σε απόσταση.

Ο άνθρωπος που φοβάται να εμπιστευτεί πεθαίνει. Κάθε μέρα θα εμπιστευτείς σε δεκάδες συνασκούμενους την ανατομία σου. Κυριολεκτικά, κάποιος κατ’ επανάληψη θα κάνει απόπειρα να σου εξαρθρώσει τον ώμο π.χ. και θα σταματάει εγκαίρως. Άνθρωπος που του παραχωρείς τέτοιο προνόμιο είναι σχεδόν αδύνατο να μη γίνει φίλος σου. Αντίστοιχα και εσύ φέρεις την ευθύνη της ακεραιότητας του συνασκούμενου και όχι μόνο αυτήν, αλλά και της προόδου του, σκληραγωγείτε ο ένας τον άλλο με ελεγχόμενο τρόπο που ωφελεί και τις δύο πλευρές.

Το Ζίου-Ζίτσου είναι κοινωνική επανάσταση. Ασκούμενοι, πρωταθλητές, μικρές  και μεγάλες ακαδημίες κάθε μέρα προσπαθούν να βγουν μπροστά και να κατακτήσουν την τέχνη αυτή σε βαθμό που το άθλημα ανά πενταετία αλλάζει πρόσωπο με τον ίδιο τρόπο που ο πυρετός του χρυσού οδήγησε κόσμο στην Άγρια Δύση. Δεν χρειάζεται να γίνει ή να είναι η καλύτερη πολεμική τέχνη του κόσμου γιατί κάθε μέρα άνθρωποι μπαίνουν στο τατάμι και σκοτώνουν όλα αυτά που δεν τους αρέσουν στους εαυτούς τους και μεγαλύτερος από αυτό το θρίαμβο δεν υπάρχει.

Το Πουλί της Φωτιάς

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s