Ξεχειλίζουμε από περηφάνεια κυρία Πρόεδρε

Οι δημοσιογράφοι των φιλοκυβερνητικών μέσων εξημέρωσης -όχι δεν είναι σαρδάμ- έδωσαν ρεσιτάλ μετά την κατακραυγή που δέχθηκε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας για την ινσταγκραμική φωτογραφία στον φράχτη του Έβρου.

«Είναι ο νέος ιδεασμός. Για να είσαι αριστερός πρέπει η χώρα σου να είναι προσπελάσιμη σε όποιον γουστάρει», αναφέρει σε ένα από αυτά τα κείμενα ο αρθρογράφος -ο συγκεκριμένος εν των μεταξύ είναι και λίγο αντικειμενικός, υπάρχουν πολλοί χειρότεροι. Γελάω. Κριτική για την αντίδραση των κομμάτων της αντιπολίτευσης και λοιπές ανούσιες αηδίες. Γιατί ανούσιες; Γιατί εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα κοινωνικό ζήτημα.

Τί είναι πραγματική κοινωνία; Αυτό που κάποιοι τύποι, δημοσιοκάφροι -όπως θα έλεγε και ο Τζιμάρας- ή μη, δεν γνωρίσατε πραγματικά, μέσα στον κύκλο των συμφερόντων και του δήθεν κύρους που επιλέξατε να ζήσετε. Σε αυτόν τον τοξικό κύκλο που σε κάνει να ξεχνάς εν τέλει τί είναι όντως «ζωή». Εκεί τελειώνει ο κόσμος σας. Σε ένα «χάδι» της τρέχουσας εξουσίας, στην ελπίδα να πιάσετε έναν «μεζέ» στο μεγάλο φαγοπότι.

Αγαπητέ φιλοκυβερνητικέ δημοσιογράφε, δεν ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ, δεν ψηφίσω ΚΚΕ, δεν θέλω να λέγομαι «αριστερός» έτσι όπως έχει καταντήσει ο όρος στην ελληνική πολιτική. Δεν ζηλεύω την κοινωνική -την ποια;- ή την ακαδημαϊκή μόρφωση εσάς των μεγαλοδημοσιογράφων. Δεν είμαι φανατικά κατά του τρέχοντος οικονομικού συστήματος -το θεωρώ ως κάτι αναπόφευκτο, μέσα από το οποίο πρέπει να βρούμε μία τομή για μία κοινωνία ίσων ευκαιριών. Κατανοώ απόλυτα την ανάγκη να προστατεύουμε τους εαυτούς μας όταν δίπλα μας έχουμε μία από τις μεγάλες πληγές της σύγχρονης ιστορίας -τον Erdogan. Θεωρώ επίσης ότι οι Έλληνες, με τις όποιες δυνάμεις τους, στήριξαν με το παραπάνω τους πρόσφυγες και τους μετανάστες -και μπράβο τους, γιατί έτσι πρέπει να είναι πραγματικά η Ελλάδα. Δεν χρειάζεται όμως να μη συμβαίνει κάτι από τα παραπάνω για να εξοργιστώ με την εθνική «υπερηφάνεια» δίπλα σε ένα σύμβολο διχασμού και αίματος. Ειδικά όταν η κίνηση προέρχεται από την «Πρώτη Πολίτη» της χώρας.

Βέβαια, οφείλω να πω ότι δεν μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση, διότι πάντα είχα στο μυαλό μου τη συγκεκριμένη Πρόεδρο σαν ένα πιόνι του συστήματος. Όσο και αν προσπαθεί να προσποιηθεί με τις οικολογικές «ανησυχίες» της ότι είναι μία από εμάς. Το ξέρουμε από την εποχή των Μνημονίων. Άλλο θέμα αυτό όμως.

Αν θέλουμε να το δούμε όπως εσείς, πολιτικά, τα κόμματα της αντιπολίτευσης σχολίασαν όπως ακριβώς έπρεπε, και μπράβο τους. Ξαναλέω, ωστόσο, ότι δεν πρέπει ούτε κατά διάνοια να σκεφτόμαστε πολιτικά στο συγκεκριμένο θέμα. Αυτή η κίνηση της Προέδρου θα πρέπει να μας κάνει να σκεφτούμε το πόσο φυσιολογικό έχει γίνει στη ζωή μας το να υπάρχει αυτός ο φράχτης· και να τρομάξουμε. Να τρομάξουμε που η κανονικότητα προστάζει την ύπαρξη του φράχτη. Να τρομάξουμε που ακόμη δεν έχουμε γίνει φίλοι μεταξύ μας αλλά και με τους γείτονές μας. Να τρομάξουμε που βιώνουμε ως «σύμβολο» έναν φράχτη που οδήγησε μάνες και παιδιά στον πνιγμό· που χώρισε οικογένειες. Κατανοώ την ύπαρξη του φράχτη, δυστυχώς έτσι προστάζει η ανάγκη. Το τελευταίο όμως πράγμα που θα σκεφτόμασταν σε ένα τέτοιο σημείο, είναι η λήψη μίας «περήφανης» φωτογραφίας.

Σου ακούγονται ποιητικά όλα αυτά αγαπητέ φίλε ή αγαπητή φίλη; Ίσως. Αλλά δεν περιμένω να καταλάβεις πόσο γρήγορα η ζωή αλλάζει, πόσο εύκολα μπορούμε εμείς να βρεθούμε στη θέση αυτών των ανθρώπων.

Εσείς που τρέχεις να υπερασπιστείς τους κυβερνώντες σε κάθε λογής χαζομάρα που θα κάνουν ή θα πουν, σκέψου μόνο ότι όλα στη ζωή είναι μία ξαφνική «στροφή». Όσο ευθεία και αν νομίζεις ότι έχεις στρώσει τον δρόμο, μία στροφή μπορεί να σε φέρει στη θέση όσων μέχρι πρότινος σνόμπαρες ή αγνοούσες. Και τότε δεν θα σου αρέσει ούτε ο φράχτης που θα υψωθεί μπροστά σου, δεν θα σου αρέσει ούτε η κοινωνική αδικία· αλλά με την αδιαφορία σου θα έχεις στρώσει κι εσύ τον δρόμο.

Όπως και να έχει, σου εύχομαι να είσαι πάντα καλά εκάστοτε φιλοκυβερνητικέ αρθρογράφε, όσο κυνικός και αν είσαι.

Κάτι τελευταίο: Αν έχεις λίγο χρόνο και δεν είσαι «busy», ξόδεψέ τον για να ακούσεις τι είπε ο Θύμιος -μεταξύ 18:20 και 26:20. Πόσο πιο αντικειμενικός στάθηκε, ακόμη και αν οι απόψεις σας είναι εντελώς αντίθετες.

Και ίσως καταλάβεις γιατί η Ελληνοφρένεια είναι Ελληνοφρένεια, ενώ εσείς θα είστε πάντα ένα «σκυλάκι» -ζητώ ειλικρινά συγγνώμη από αυτά τα υπέροχα ζώα- των εκάστοτε δεξιών κυβερνόντων. Ίσως καταλάβεις γιατί νιώθω περήφανος κάθε φορά που λέω ότι «είμαι παιδί της Ελληνοφρένειας», ακούγοντας τους πάνω από τα μισά χρόνια της ζωής μου.

Ευχαριστούμε Πρόεδρε…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s