Οι δύο κατηγορίες ανθρώπων

Μπορείς άραγε να χωρίσεις τους ανθρώπους σε κατηγορίες;

Ποιος είναι ικανός να ορίσει ποιος είναι ο καλός, ο κακός, ο έξυπνος, ο χαζός, ο έντιμος, ο άτιμος; Πόσο υποκειμενικοί είναι αυτοί οι χαρακτηρισμοί.

Στο δικό μου μυαλό, μόνο σε μία περίπτωση μπορείς να διαχωρίσεις τους ανθρώπους σε δύο ομάδες. Ξέρεις σίγουρα ποιος σου φτιάχνει τη μέρα και ποιος σου τη χαλάεια· αυτή είναι μία πραγματικότητα που όλοι μπορούμε πολύ εύκολα να ξεχωρίσουμε.

Οπότε, ναι, οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: σε αυτούς που σου φτιάχνουν τη μέρα με το χαμόγελο, την ενέργεια, τον αληθινό ευχάριστο λόγο, τις πράξεις τους· και σε αυτούς που σου διαλύουν τη διάθεση με την κακοτροπιά, τη μιζέρια, την πονηριά, την αγένειά τους. Και να υπογραμμιστεί για τη δεύτερη κατηγορία, ότι αναφέρομαι σε αυτούς που σταθερά συμπεριφέρονται έτσι, όχι σε κάποιον που έτυχε να βιώνει άσχημες ημέρες και δεν έχει καλή διάθεση. 

Επιβεβαίωσα αυτή τη θεωρία πριν λίγες ημέρες. Μία τόσο ωραία μέρα ξεκίνησε, με καλή διάθεση και -επιτέλους- καλό καιρό. Πέτυχα τότε δύο άτομα που δουλεύουμε για την ίδια εταιρεία. «Morning mates!», είπα στα αγγλικά όλο χαρά. Αυτός και αυτή, όπως πάντα άλλωστε, απάντησαν ξερά και με μία ειρωνεία στο ύφος και το βλέμμα, καθώς πλέον είναι ξεκάθαρο ότι πιστεύουν πως είμαι τρελός επειδή μπαίνω σε αυτό το κτίριο με χαμόγελο. Εκείνη τη μέρα με πείραξε πολύ, γιατί μου «έσπασαν» το κέφι και το χαμόγελο. Και σκέφτηκα, «τί γαμώσπιτοι που είναι κάποιοι», και προσπάθησα να μην αντιδράσω -αυτή τη φορά- με οργή στην ειρωνεία του, γιατί βρισκόμαστε σε χώρο εργασίας. Πήρε κάποιες ώρες για να επανέλθει η καλή μου διάθεση. Πλέον, αποφάσισα να αγνοώ.

Λίγες μόνο ημέρες μετά, το ξύπνημα ήταν άσχημο. Άγχος για κάποιους λόγους, ενώ αυτή η μαύρη συννεφιά που δεν έλεγε να φύγει με τίποτα, πίεζε το μυαλό και έφερνε την ημικρανία. Στον δρόμο για τη δουλειά, όμως, στάθηκα πολύ τυχερός. Είδα έναν απίστευτα ωραίο τυπά που τυχαίνει να βρισκόμαστε στο ροκ μπαρ της γειτονιάς δυο-τρεις φορές τον μήνα. «Hi my friend, how are you??», είπε με ένα χαμόγελο έως τα αυτιά και μου έδωσε μία γρήγορη αγκαλιά. Αφού τα είπαμε για δύο λεπτά στο πόδι, μετά συνέχισα για τη δουλειά.

Τίποτα δεν μπορούσε να μου χαλάσει τη διάθεση εκείνη τη μέρα. Σκεφτόμουν πόσο όμορφοι είναι κάποιοι άνθρωποι, χωρίς κατ’ ανάγκη να βρίσκονται στον κλειστό σου κύκλο.

Είναι απλό. Υπάρχουν άνθρωποι που, ανεξάρτητα από τη δική τους διάθεση, θέλουν να προσφέρουν μόνο χαρά στον κόσμο γύρω τους, γιατί έτσι νιώθουν. Παίρνουν χαρά και ενέργεια όταν είσαι εσύ χαρούμενος. Αυτοί είναι πραγματικοί άνθρωποι.

Στο αντίπαλο στρατόπεδο, υπάρχουν αυτοί που τρέφονται από το να προκαλούν στενοχώρια και μιζέρια στους υπολοίπους, από το διαλύουν τη διάθεσή σου. Άλλοι τους αποκαλούν μίζερους, άλλοι παλιανθρώπους, άλλοι πουτάνας γεννήματα.

Οι δεύτεροι κερδίζουν τη μάχη καμιά φορά, αλλά οι πρώτοι κερδίζουν πάντα τον πόλεμο.

Πηγή εικόνας: shutterstock.com

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s