Ζωή Μεγάλη

Λατρεύουμε κομματάρες από διάφορα είδη μουσικής.

Είναι η μελωδία που σε γαληνεύει, σου δίνει ενέργεια, σε κάνει να ξεχνάς έστω και προσωρινά οτιδήποτε αρνητικό τριγυρίζει στο μπερδεμένο κεφάλι σου.

Είναι οι στίχοι που σε παρηγορούν, σε εξιτάρουν, σε γεμίζουν σκέψεις· σε κάνουν ακόμη και να θυμηθείς τα όνειρά σου, να θυμηθείς για τί ήρθες σε αυτόν τον κόσμο, τί είναι αυτό που πραγματικά σε ευχαριστεί, ποιος είναι ο σκοπός σου.

Εξ αυτών, κάποια κομμάτια είναι ακόμη πιο ιδιαίτερα. Θα μπορούσα να γράψω σελίδες με σκέψεις που με γεμίζει η «Ζωή Μεγάλη» των Κοινών Θνητών, αλλά νομίζω ότι οι στίχοι τα λένε όλα. Και όντως, «τί να την κάνω μια ζωή που είναι μεγάλη, την ευτυχία αν δεν βλέπω ούτε με κιάλι», «τί να την κάνω την τόση τεχνολογία, αφού έχει χαθεί ο έρωτας και η φαντασία», «τί να την κάνω μια ζωή που οι πολλοί είναι φτωχοί και οι λίγοι πλούσιοι φαντάζουνε μεγάλοι». Πώς να νιώσεις ότι ζεις αν δεν υπάρχουν τριγύρω σου συναισθήματα (το μεγάλο πρόβλημα αυτού του αιώνα), πώς να νιώσεις ότι ζεις αν δεν παλέψεις για κάτι καλύτερο, όπως έκαναν άλλοι στο παρελθόν για σένα.

Κοινοί Θνητοί – Ζωή Μεγάλη

Όσα και να βγάλω δεν μπορώ να αποβάλλω

τη μιζέρια μας και τ’ άχτι το μεγάλο

Όσα τα υπάρχοντα και τ’ αποφάγια του άρχοντα

που τρώω μια ζωή για να τη βγάλω

Δεν με πιάνει τίποτα κι ας είναι το στομάχι μου

γεμάτο από αλκοόλ και φαγητό

Φταίνε τα ανείπωτα που κρύβω απ’ τη χαρά μου

μη την πάρει καμία λύπη στο κυνηγητό

Σβήνω το τσιγάρο, σα το μαύρο μου το φλάρο

έχω κάνει καμινάδες τα πνευμόνια μου

Φεύγουν οι στιγμές μου, ανεκπλήρωτες ζωές μου

είναι ολάκερες οι μέρες και τα χρόνια μου

Μ’ έχει πάρει μπάλα, που ξεβάφει στάλα στάλα

η μπογιά μου η παιδική και η ανέμελη

Στάζει και ιδρώνει το κορμί μου μέσ’ στην κόλαση

της πόλης κι η ψυχή βγάζει τη μπέμπελη.

Αν δε ρισκάρω να χαθώ

Αν δεν παλέψω για να μη χαθούν οι άλλοι

Αν δεν αντέξω να σταθώ στο μπόι της αντίστασης

Τί να την κάνω μια ζωή που ‘ναι μεγάλη.

Τί να την κάνω μια ζωή που είναι μεγάλη

την ευτυχία αν δεν βλέπω ούτε με κιάλι

Τί να την κάνω μια ζωή που οι πολλοί είναι φτωχοί

και οι λίγοι πλούσιοι φαντάζουνε μεγάλοι

Τί να την κάνω την τόση τεχνολογία

Αφού έχει χαθεί ο έρωτας και η φαντασία

Το σπίτι έγινε κελί και η φωνή μοιάζει σιωπή

που σε σκοτώνει και δεν κάνεις φασαρία

Τί να την κάνω πες μου Θεέ μου την θρησκεία

κράτος εν κράτει η εκκλησία και εξουσία

Που την στηρίζουν οι πιστοί χωρίς να ξέρουνε και αυτοί

ότι στην πλάτη τους φτιάχνουν περιουσία

Τί να τις κάνω πες μου αλήθεια τις τιμές τους

τα ψεύτικα τα λόγια τους και τις συναλλαγές τους

Τα σύνορα τους δορυφόρους τις κεραίες τους

 Εγώ με τις ιδέες μου και αυτοί με τις σημαίες τους.

Αν δε ρισκάρω να χαθώ

Αν δεν παλέψω για να μη χαθούν οι άλλοι

Αν δεν αντέξω να σταθώ στο μπόι της αντίστασης

Τί να την κάνω μια ζωή που ‘ναι μεγάλη.

Ζωή μεγάλη μην την κάνεις καρναβάλι

οι θεατές να καμαρώνουνε το χαλί

Και εσύ ακούς αυτά που λένε οι μεγάλοι

“Του γείτονα πρέπει να πάρεις το κεφάλι”

Κάποτε γύριζες σε στέκια και πορείες

Δήθεν το έπαιζες σε νόστιμες κυρίες

Την διασκέδαση νόθευες με ουσίες

Και τώρα δούλος με μεγάλες προσδοκίες

Τί περιμένεις έχει έρθει η σειρά σου

Να εκπληρώσεις τώρα πια τα όνειρα σου

Ή τέλος πάντων ότι θέλει ο μπαμπάς σου

Μέχρι που πήρανε αέρα τα μυαλά σου

Ζωή μεγάλη δεν θα πει αθανασία

Για τα αδέρφια μας γινόμαστε θυσία

Σε μια ζωή που ο αστός έχει εξουσία

Το όνειρο για αλλαγή η μόνη μας περιουσία.

Αν δε ρισκάρω να χαθώ

Αν δεν παλέψω για να μη χαθούν οι άλλοι

Αν δεν αντέξω να σταθώ στο μπόι της αντίστασης

Τί να την κάνω μια ζωή που ‘ναι μεγάλη.

Σάπισε το σύστημα και βρώμισε ο τόπος

μα δε βρίσκεται κανείς για να το φτιάξει

Κάθε του ολίσθημα αντί να φέρει οργή

σπέρνει το φόβο στη γη, να το ξεχάσει

Χόρτασα ηγέτες που σπουδάσανε δραπέτες

απ’ το νόμο που οι ίδιοι έχουν γράψει

Γιόρτασα πολύ μα ποτέ θα ‘ρθει η γιορτή

και τα γενέθλια για τη δίκαιη ζωή

Δώσε μια πάσα μπας και πάρεις καμία ανάσα

Εδώ τ’ άθλημα δεν είμαι ατομικό

Μέσ’ στο γήπεδό μας ξεπουλήσαμε τον ίδιο

τον εαυτό μας, όλα για τ’ αφεντικό

Όσα και να βγάλω δεν μπορώ να αποβάλλω

τη μιζέρια μας και τ’ άχτι το μεγάλο

Όσα τα υπάρχοντα και τ’ αποφάγια του άρχοντα

που τρώω μια ζωή για να τη βγάλω.

Αν δε ρισκάρω να χαθώ

Αν δεν παλέψω για να μη χαθούν οι άλλοι

Αν δεν αντέξω να σταθώ στο μπόι της αντίστασης

Τί να την κάνω μια ζωή που ‘ναι μεγάλη.

Αν δε ρισκάρω να χαθώ

Αν δεν παλέψω για να μη χαθούν οι άλλοι

Αν δεν αντέξω να σταθώ στο μπόι της αντίστασης

Τί να την κάνω μια ζωή που ‘ναι μεγάλη.

Podcast 17: Σήμανε συναγερμό – Μιλώντας με τον Julio των Panx Romana!

Οι Panx Romana άφησαν εποχή στην ελληνική μουσική σκηνή.

Με τη μουσική τους, την ιδεολογία τους, τη δράση τους σε μία εποχή που τα μυαλά ήταν ακόμη πολύ κλειστά.

Μιλώντας με τον Julio, μπόρεσα να εκφράσω τον θαυμασμό μου και να ακούσω την άποψή του για θέματα που μας απασχολούν. Θέματα της επικαιρότητας, που όμως τείνουν να γίνουν και διαχρονικά. 

Σε ευχαριστώ Julio για την υπέροχη συζήτηση!

Μία καλοκαιρινή playlist για πάρτη σας

Μύρισε καλοκαιράκι.
Καλά, όχι και τόσο εδώ στην Ολλανδία, αλλά στην Ελλάδα σίγουρα ναι!

Οι φίλοι μας οι κάγκουρες, οι μποντιμπιλντεράδες και οι κλαρινογαμπροί, έχουν ήδη ξεκινήσει τα πρώτα πουσ-άπς για την καλοκαιρινή τους εμφάνιση, ενώ οι πρώτες εξατμίσεις έχουν ήδη γυαλιστεί.

Τί άλλο συμπληρώνει ένα τέλειο καλοκαίρι εκτός από τα βουνά και το stalking στην παραλία; Οι μουσικάρες φυσικά. Εδώ είμαι λοιπόν να σας ετοιμάσω μία αγαπημένη πλέιλιστ για να μπείτε σε καλοκαιρινό μουντ.

Σκέφτηκα το εξής: να κοιτάξω στη μουσική μου και να διαλέξω τα πρώτα 100 τεμάχια που μου θυμίζουν καλοκαίρι. Σε αυτό το σημείο να τονίσω ότι δεν πρόκειται απαραίτητα για τραγούδια που μιλούν για καλοκαίρι ή έχουν «καλοκαιρινό ρυθμό». Μιλάω για κομματάρες που μου θυμίζουν καλοκαιρινές στιγμές προσωπικά. Όλων των ειδών στιγμές. Κομμάτια που έπαιζαν όταν δούλευα πιτσιρικάς στα beachόμπαρα, κομμάτια που μου θυμίζουν ερωτικά καλοκαίρια, κομμάτια με τα οποία κοπανιόμασταν στα μπαράκια, κομμάτια που άκουσα σε καλοκαιρινές συναυλίες, κομμάτια που απλά έτυχε να ακούσω πρώτη φορά ενώ βρισκόμουν σε μία ξαπλώστρα.


Οπότε συγκρατήστε από τώρα σκέψεις τύπου «που κολλάει το ένα κομμάτι με το άλλο».


Enjoy!!

Μου λείπει αυτό το μέρος…

Podcast 15: Non Serviam – Μιλώντας με τον Σάκη των Rotting Christ!

Σήμερα αγαπητοί φέλλας είχα τη μεγάλη χαρά να μιλήσω με έναν ζωντανό θρύλο της Metal που θαυμάζω απεριόριστα, τον Σάκη Τόλη.

Ο Σάκης και οι Rotting Christ έχουν γράψει μουσική ιστορία αυτά τα 30+ χρόνια της καριέρας τους, με θαυμαστές σε όλες τις άκρες της Γης. Και δεν σταματούν ποτέ.

Σάκη σε ευχαριστώ για την ειλικρινή συζήτηση!

Non Serviam🤘

Podcast 13: Κοπρόσκυλα για πάντα – Μιλώντας με τον Πετρή των Χατ Τρικ!

Συνεχίζοντας το σκάουτινγκ για τη ντριμ τιμ της ελληνικής μουσικής, μίλησα σήμερα με τον Πετρή από τους Χατ Τρικ!

Γουστάρουμε punk και rock and roll, γουστάρουμε ειλικρίνεια.

Ευχαριστώ μαν μου!

Enjoy😎

Podcast 11: Ska ska – Μιλώντας με τον Μάρκο των Locomondo!

Fellas, τα είπα όμορφα με έναν φοβερό τυπάρα, τον Μάρκο Κούμαρη από τους Locomondo!

Ήθελα καιρό να γνωρίσω τον Μάρκο και τον ευχαριστώ για τον χρόνο του και την πάντα -μα πάντα- καλή του διάθεση, αυτή τη θετική ενέργεια που βγάζει!

Σας ευχαριστώ Locomondo για τις μοναδικές στιγμές που μας έχετε χαρίσει!!

Enjoy!

Podcast 10: Μεταξύ των Superfreaks – Συζήτηση με τον Αργύρη των Nightstalker!

Αγαπητά πιόνια του Sickman, “θύμα” της πολυλογίας μου έπεσε αυτή τη φορά ο Αργύρης!

Χάρηκα πολύ που τα είπαμε φίλε!

Ευχαριστώ τους Nightstalker για όλες τις υπέροχες στιγμές.

Enjoy!

www.nightstalkerband.com

www.sickman.blog

Μία έπικ playlist για Εσάς τους Ερωτευμένους

Γιορτή των Άλλων σήμερα, κι εγώ έπαιξα μπαλίτσα για Εσάς τους Ερωτευμένους!

Αν και κατά κάποιον τρόπο κι εγώ γιορτάζω σήμερα, γιατί είμαι ερωτευμένος με τη ζωή γενικότερα (κλισέ γτσμ).

Με αυτή την τέλεια αφορμή λοιπόν, κοίταξα στα άδυτα της μουσικής συλλογής μου, από τα εφηβικά μου χρόνια μέχρι τώρα.

Βρήκα πάνω από 100 κομματάρες που μου θυμίζουν έρωτα και όλα αυτά τα ξενέ, και κατέληξα σε 50 από αυτά!

Τα συγκέντρωσα σε μία playlist στο YouTube για να ζήσετε τον έρωτά σας και μπλα μπλα μπλα.

Από Nighstalker, Χατ Τρικ και ηλεκτρονική μουσική, μέχρι Anastacia και Tina Turner!

Πόσο καλύτερο να γίνει δηλαδή;

Enjoy φέλλας!

Πηγή εικόνας: lamag.com

Podcast 7: Σερφάροντας με Ροκ – Συζήτηση με τον Πέτρο από τους Aqua Barons

Σε αυτό το podcast μιλάμε για τη Surf Rock, ένα υπέροχο είδος μουσικής που δεν είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο στη χώρα μας.

Φιλοξενώ έναν πολύ έμπειρο και ταλαντούχο μουσικό: τον Πέτρο από τους Aqua Barons, με τον οποίο είχα μία ευχάριστη συζήτηση για το συγκρότημά του και τη Surf Rock γενικότερα!

Enjoy!

www.theaquabarons.bandcamp.com

https://www.facebook.com/theaquabarons/

Μουσική:

Intro από Leo Moracchioli (Toto – Africa metal cover by Leo Moracchioli feat. Rabea & Hannah)

Stevie Ray Vaughan & Dick Dale – Pipeline

The Aqua Barons – Anastenaris

The Aqua Barons – Harbour love

The Aqua Barons – Zehra

The Aqua Barons – Eesos

Podcast 4: Περί μουσικής – Συζήτηση με τον Babryzze

Σε αυτό το podcast συζητώ με τον Κωνσταντίνο, γνωστό και ως Babryzze, για τη μουσική και την σχετική μας Παιδεία στην Ελλάδα.

Μιλάμε επίσης για το συγκρότημα στο οποίο βρίσκεται, τους Negative Contrast.

Ευχαριστώ εκ των προτέρων για την ακρόαση!

https://www.facebook.com/Babryzze

https://www.facebook.com/NegativeContrast

Μουσική:

Intro από Leo Moracchioli (Toto – Africa metal cover by Leo Moracchioli feat. Rabea & Hannah)

ABBATH – Warriors

Negative Contrast – Choices

Nightstalker – Superfreak

Ελληνική μουσική που ίσως δεν άκουσες ακόμα

Ξέρω πως τα γούστα ποικίλλουν και ίσως δεν είμαι καν ο κατάλληλος άνθρωπος για να μιλήσω για στίχους και νότες, όμως κάποιες φωνές μου κρατούν συντροφιά καλύτερα από οτιδήποτε εκεί έξω.

Μάζεψα κάποιους Έλληνες καλλιτέχνες με σχετικά νέο υλικό και σας τους παραθέτω. Ξεκίνησα αυτό το κείμενο πριν την έκβαση της καραντίνας και της αντιμετώπισης του κράτους προς τους καλλιτέχνες. Σίγουρα δεν μπορώ να πω πολλά, όμως να υποστηρίζετε με κάθε τρόπο τους ντόπιους καλλιτέχνες. Αγοράστε την μουσική τους ή τα έργα τους γενικά, πηγαίνετε σε παραστάσεις, στηρίξτε έμπρακτα ανθρώπους που έτσι κι αλλιώς κάνουν πιο ποιοτική και όμορφη την καθημερινότητά μας.
Παρακάτω δίνω μερικές προσωπικές επιλογές, ελπίζω να σας δώσω μία αφορμή να ψαχτείτε και να μοιραστείτε κι εσείς τους αγαπημένους σας καλλιτέχνες.
Άκουσα αυτή την φωνή τυχαία στο ραδιόφωνο, γιατί τέτοια είμαι γενικά, ένιωσα αυτή την ανατριχίλα, και φυσικά δυνάμωσα! Μια βραχνή φωνή, σαν να την έχουν ζυμώσει πολλά τσιγάρα, όμως παράλληλα τόσο νεανική, σε ταξιδεύει, αν όχι σε ανατριχιάζει.

Επίσης μια τυχαία ανακάλυψη, ένα απλό κλικ σε έναν σύνδεσμο με την σκέψη ”για να δούμε τι θα ακούσουμε…” Με ταξίδεψε και προβληματίστηκα, όπως πρέπει να συμβαίνει με κάθε ωραίο άκουσμα.

Σε έναν λίγο πιο χαρούμενο τόνο, συνάντησα αυτόν τον καλλιτέχνη ένα απλό βράδυ σε μία μπυραρία. Τραγουδούσαν μαζί με τον αδελφό του και για κάποιο λόγο τους ξεχώρισα. Enjoy.

Εντάξει για τον Γραμμένο δεν έχω να πω πολλά. Με ταξίδεψε κάποια στιγμή στις μικρές Κυκλάδες μέσα από το ”από παγκάκι σε παγκάκι” και τον ευχαριστώ. Να τον ακούτε, κάνει καλό.

Μία απλή ανακάλυψη μέσω instagram που για πολλούς λόγους μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Φωνή που ίσως θυμίζει ελληνικό ροκ με μία ίσως πιο φρέσκια ματιά.

Ας μιλήσουμε λίγο γι’ αυτή την μπάντα. Τους είδα ένα βράδυ στο φεστιβάλ της Ζήρειας. Μετέδιδαν τόση ενέργεια και κάθε στίχος ένιωθα να με διαπερνά. Δεν αναφέρω πιο γνωστά στο ελληνικό κοινό συγκροτήματα, όλοι έχετε ακούσει λίγο-πολύ, το θέμα είναι να ακουστούν και άλλες φωνές λίγο παραπάνω.

Εν κατακλείδι, τρεις επιλογές ακόμα από φίλους, με διαφορετικά ακούσματα και γούστα, όμως σίγουρα άξια να ακουστούν.

Να τους ακούσετε στο repeat!

Ειρήνη Σταυροπούλου

Μια Μικρή Σούτρα για το Ροκ, Part 6

1978 και οι Deep Purple είχαν πλέον ήδη δύο παιδιά. Τους Whitesnake με τον Coverdale πίσω από το μικρόφωνο και τους Rainbow με ηγέτη τον Richie Blackmore.

Αποφασίζουν λοιπόν να βγάλουν ένα δίσκο με κάποια από τα πιο εμβληματικά riff στον ήχο του hard rock/heavy metal και πριν αρχίσετε να στηθοκοπιέστε για το είδος μουσικής. Ο όρος Heavy Metal υπήρχε ήδη από το 1967 και είχε αποδοθεί αρχικά στον Jimmy Hendrix. Για πολλούς όμως το σωστότερο είναι πως ξεκινάει το 1969 με τους Black Sabbath και το ομώνυμο τους πόνημα.
Βρισκόμαστε στη φάση που τα synthesizer είναι η μεγαλύτερη ανακάλυψη μετά τη χρηματοδότηση δικτατοριών από τις Ηνωμένες Πολιτείες. (Sorry-not-Sorry) οπότε η παρουσία του ήχου που χαρακτήρισε τα late 70s είναι ιδιαίτερα έντονη στο δίσκο. Ειδικά η εισαγωγή στο Gates of Babylon είναι μνημειώδης.
Αναφορικά με τα μέλη, ο Θεός ο ίδιος ο Ronnie James Dio είναι στο μικρόφωνο, ο Blackmore κιθάρα και drummer o Cozy Powell με session πλήκτρα και μπάσο. Ήδη από το Stormbringer με τους Deep Purple ο Blackmore είχε γράψει κάποιες πιο βαριές συνθέσεις από το σύνηθες ύφος των Deep Purple.

Αυτό το ύφος υπάρχει διάχυτο στο “Long Live Rock and Roll” που είναι ένας δίσκος που σε παίρνει και σε κάνει να χορεύεις και να κοπανιέσαι μέσα στο αμάξι και να προσπαθείς να πιάσεις τις ψηλές του Dio. Ε γαμάει.

Ιστορικά στους Rainbow χρεώνεται η καινοτομία του να γράφει μια μπάντα (το 80 συνέβαινε αρκετά αυτό) σόλο στην εισαγωγή. Το κομμάτι “The Shed” που μπαίνει με την υπερσολάρα είναι ακριβώς αυτό που εννοώ.

Να προειδοποιήσω τον αναγνώστη/ακροατή πως από όλες τις ως τώρα σούτρες, ο δίσκος σε αυτήν εδώ είναι ο πιο βαρύς ως τώρα και θεωρώ όπως και οι άλλοι δίσκοι πως δεν έλαβε την αναγνώριση που του άξιζε.
Το Long Live Rock ‘n’ Roll θα σου κολλήσει στο μυαλό και το L.A Connection θα το χορέψεις και με την εισαγωγή του Gates of Babylon θα περιπλανηθείς σε αρχαίες πολιτείες. Με το Rainbow Eyes θα την πεθυμήσεις και θα εύχεσαι να σε έχει πεθυμήσει και αυτή.

Καλή ακρόαση!!!

Το Πουλί της Φωτιάς

Μια Μικρή Σούτρα για το Ροκ, Part 5

Να με συγχωρείτε που ως Πουλί της Φωτιάς και εγώ αργώ πολύ να γράψω σούτρα. Κυρίως γιατί θέλω να ακούω και να ξανακούω τον δίσκο πριν γράψω για αυτόν. Σήμερα λοιπόν αποφάσισα να γράψω για μια πολύ πολύ περίεργη δισκάρα.

Δυσκολεύομαι να πω αν το ύφος είναι folk, pop, country, rock ή κάτι ανάμεσα αλλά το “Song To A Seagull” της Joni Mitchell είναι ένα πραγματικό αριστούργημα και μια τρομερή κατάθεση για το τι ατμόσφαιρες είναι ικανή να δημιουργήσει η ακουστική κιθάρα.

Τα φωνητικά της J.M. είναι τρομακτικά. Το ηχείο και το επίπεδο της τεχνικής της δεν μπορεί να συγκριθεί με άλλη γυναίκα τραγουδίστρια. Είναι εφάμιλλο του Freddie Mercury, ακούγοντας το δίσκο θα καταλάβετε τι εννοώ.

Το ύφος του δίσκου έχει να κάνει πολύ με τις χίπικες καταβολές της J.M. και με τα ταξίδια της στις αχανείς πολιτείες της Β. Αμερικής.

Πολλά τραγούδια ξεχωρίζουν από το δίσκο. Κυρίως το Cactus Tree γιατί μιλάει για μια γυναίκα που θέλει πάντα να φεύγει από τους άντρες που προσπαθούν να την κατακτήσουν και να την κρατήσουν κοντά τους.

Το τραγούδι Nathan La Franeer μιλάει για έναν πολύ αγενή (τι πρωτότυπο) οδηγό μικρού λεωφορείου στο MidWest και για το πώς το μονοθεματικό τοπίο φαντάζει σχεδόν στοιχειωμένο μέσα από τα τζάμια.

Το κομμάτι Sisotowbell lane είναι μια μικρή ακροστιχίδα της φράσης «Somehow, in spite of trouble, ours will be ever lasting love».

Το κομμάτι όμως που δείχνει όλη αυτή την κίνηση μέσα στην ερμηνεύτρια και συνθέτρια είναι το  I had a king, με πολύ δυνατούς συμβολισμούς δείχνει την απώλεια του Significant Other της.

Ο λόγος για τον οποίο αυτός ο δίσκος είναι μέσα στη σούτρα είναι η τρομακτική παρουσία της ακουστικής κιθάρας. Ας το παραδεχτούμε έχουμε εθιστεί σε synth και σε παραμορφώσεις και σε θόρυβο. Ο δίσκος αυτός όμως είναι πολύ γεμάτος χωρίς αυτά τα πράγματα. Ο δεύτερος λόγος είναι η απεικόνιση του θηλυκού υποκειμένου, που εγώ σαν άνδρας έχω δυσκολευτεί τόσο πολύ να εξηγήσω και να καταλάβω σε διάφορες φάσεις της ζωής μου. Ο δίσκος μου έδωσε μια κατεύθυνση αλλά νομίζω θα κάνει καλύτερα resonate σε μια γυναίκα ακροατή.
Ο τρίτος λόγος για τον οποίο ο δίσκος είναι στη σούτρα, είναι η Αμερική. Η άλλη Αμερική, η καλλιεργημένη Αμερική που ποδοπατιέται από την corporate ασχήμια της υπόλοιπης.

Καλή ακρόαση!!!

Marcie in a coat of flowers
Stops inside a candy store
Reds are sweet and greens are sour
Still no letter at her door
So she’ll wash her flower curtains
Hang them in the wind to dry
Dust her tables with his shirt and
Wave another day goodbye

Marcie’s faucet needs a plumber
Marcie’s sorrow needs a man
Red is autumn, green is summer
Greens are turning and the sand
All along the ocean beaches
Stares up empty at the sky
Marcie buys a bag of peaches
Stops a postman passing by
And summer goes
Falls to the sidewalk like string and brown paper
Winter blows
Up from the river there’s no one to take her
To the sea

Marcie dresses warm its snowing
Takes a yellow cab uptown
Red is stop and green’s for going
Sees a show and rides back down
Down along the Hudson River
Past the shipyards in the cold
Still no letter’s been delivered
Still the winter days unfold
Like magazines
Fading in dusty grey attics and cellars
Make a dream
Dream back to summer and hear how
He tells her
Wait for me

Marcie leaves and doesn’t tell us
Where or why she moved away
Red is angry, green is jealous
That was all she had to say
Someone thought they saw her Sunday
Window shopping in the rain
Someone heard she bought a one-way ticket
And went west again

Το Πουλί της Φωτιάς