Η υπηρέτρια 

Ανεξάρτητα από το είδος και το περιεχόμενο, λίγες ταινίες και σειρές καταφέρνουν να αποτυπώσουν με επιτυχία τα ανθρώπινα συναισθήματα.

Και όταν τα συναισθήματα αποτυπωθούν στην οθόνη, ο θεατής μπορεί να μπει σε σκέψεις, να προβληματιστεί, να συγκρίνει τις περιστάσεις μεταξύ αυτού που βλέπει και της πραγματικότητας.

Μια από αυτές τις σειρές είναι το “Maid”. Μια σεζόν (δεν έχει γίνει γνωστό αν θα υπάρξει επόμενη) που έχει πολλά να πει· για την ενδοοικογενειακή βία, τα ψυχολογικά προβλήματα των ανθρώπων, τη σημαντικότητα των γονέων στην ανατροφή ενός παιδιού, την τεράστια ευθύνη του να μεγαλώνεις σωστά το παιδί σου και την εμμονή κάποιων ανθρώπων να επιλέγουν αυτούς που τους βλάπτουν συστηματικά και τους εμποδίζουν να εξελιχθούν. Επίσης, έχει πολλά να πει για τις περιστάσεις που ενδέχεται να διαμορφωθούν ανά πάσα στιγμή στη ζωή και να μας οδηγήσουν στον πάτο· χωρίς στέγη, χωρίς τροφή, χωρίς χρήματα, χωρίς ανθρώπους που να μας καταλαβαίνουν.

Περισσότερα, όμως, η σειρά έχει να πει για τη δύναμη ψυχής που έχουν μέσα τους ορισμένοι άνθρωποι. Γιατί υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι δυνατοί και έντιμοι. Άνθρωποι που βασίζονται στον εαυτό τους και προχωρούν χωρίς να εκμεταλλεύονται τους συνανθρώπους τους. Άνθρωποι που βοηθούν όσους έχουν ανάγκη. Άνθρωποι που λατρεύουν τα παιδιά τους και κάνουν τα πάντα για να τα δουν αληθινά χαρούμενα. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που ζουν πραγματικά αυτό που αποκαλούμε “ζωή”.

Απλά κάντε τη χάρη στον εαυτό σας και δείτε αυτήν την υπέροχη σειρά (Netflix).

ΥΓ. 1: Απορώ πως όλοι πορώθηκαν με το “Squid Game” και όχι με το “Maid”.

ΥΓ. 2: Διαβάζω διάφορα για αυτή τη σειρά στο διαδίκτυο και παρατηρώ ότι κάποιες (κυρίως) και κάποιοι καπηλεύονται τη σειρά και βρίσκουν αφορμή να μισήσουν τους πάντες. Αυτό που έχω να πω για όσα βλέπουμε στη σειρά, είναι το εξής: Δεν πρόκειται απλά για μία γυναίκα που “γλιτώνει από έναν τοξικό άντρα”. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που καταφέρνει να σταθεί στα πόδια του μετά από απανωτές ατυχίες και να προχωρήσει μπροστά, με μόνα μέσα την ασταμάτητη προσπάθεια και την εντιμότητα. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που προτίθεται να κάνει τα πάντα για να εξασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον για το παιδί του. Περί αυτού πρόκειται, όχι για κάποιο κρυμμένο μήνυμα της ταινίας κατά του ανδρικού φύλου και όλες αυτές τις βλακείες.

Οι δύο κατηγορίες ανθρώπων

Μπορείς άραγε να χωρίσεις τους ανθρώπους σε κατηγορίες;

Ποιος είναι ικανός να ορίσει ποιος είναι ο καλός, ο κακός, ο έξυπνος, ο χαζός, ο έντιμος, ο άτιμος; Πόσο υποκειμενικοί είναι αυτοί οι χαρακτηρισμοί.

Στο δικό μου μυαλό, μόνο σε μία περίπτωση μπορείς να διαχωρίσεις τους ανθρώπους σε δύο ομάδες. Ξέρεις σίγουρα ποιος σου φτιάχνει τη μέρα και ποιος σου τη χαλάεια· αυτή είναι μία πραγματικότητα που όλοι μπορούμε πολύ εύκολα να ξεχωρίσουμε.

Οπότε, ναι, οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: σε αυτούς που σου φτιάχνουν τη μέρα με το χαμόγελο, την ενέργεια, τον αληθινό ευχάριστο λόγο, τις πράξεις τους· και σε αυτούς που σου διαλύουν τη διάθεση με την κακοτροπιά, τη μιζέρια, την πονηριά, την αγένειά τους. Και να υπογραμμιστεί για τη δεύτερη κατηγορία, ότι αναφέρομαι σε αυτούς που σταθερά συμπεριφέρονται έτσι, όχι σε κάποιον που έτυχε να βιώνει άσχημες ημέρες και δεν έχει καλή διάθεση. 

Επιβεβαίωσα αυτή τη θεωρία πριν λίγες ημέρες. Μία τόσο ωραία μέρα ξεκίνησε, με καλή διάθεση και -επιτέλους- καλό καιρό. Πέτυχα τότε δύο άτομα που δουλεύουμε για την ίδια εταιρεία. «Morning mates!», είπα στα αγγλικά όλο χαρά. Αυτός και αυτή, όπως πάντα άλλωστε, απάντησαν ξερά και με μία ειρωνεία στο ύφος και το βλέμμα, καθώς πλέον είναι ξεκάθαρο ότι πιστεύουν πως είμαι τρελός επειδή μπαίνω σε αυτό το κτίριο με χαμόγελο. Εκείνη τη μέρα με πείραξε πολύ, γιατί μου «έσπασαν» το κέφι και το χαμόγελο. Και σκέφτηκα, «τί γαμώσπιτοι που είναι κάποιοι», και προσπάθησα να μην αντιδράσω -αυτή τη φορά- με οργή στην ειρωνεία του, γιατί βρισκόμαστε σε χώρο εργασίας. Πήρε κάποιες ώρες για να επανέλθει η καλή μου διάθεση. Πλέον, αποφάσισα να αγνοώ.

Λίγες μόνο ημέρες μετά, το ξύπνημα ήταν άσχημο. Άγχος για κάποιους λόγους, ενώ αυτή η μαύρη συννεφιά που δεν έλεγε να φύγει με τίποτα, πίεζε το μυαλό και έφερνε την ημικρανία. Στον δρόμο για τη δουλειά, όμως, στάθηκα πολύ τυχερός. Είδα έναν απίστευτα ωραίο τυπά που τυχαίνει να βρισκόμαστε στο ροκ μπαρ της γειτονιάς δυο-τρεις φορές τον μήνα. «Hi my friend, how are you??», είπε με ένα χαμόγελο έως τα αυτιά και μου έδωσε μία γρήγορη αγκαλιά. Αφού τα είπαμε για δύο λεπτά στο πόδι, μετά συνέχισα για τη δουλειά.

Τίποτα δεν μπορούσε να μου χαλάσει τη διάθεση εκείνη τη μέρα. Σκεφτόμουν πόσο όμορφοι είναι κάποιοι άνθρωποι, χωρίς κατ’ ανάγκη να βρίσκονται στον κλειστό σου κύκλο.

Είναι απλό. Υπάρχουν άνθρωποι που, ανεξάρτητα από τη δική τους διάθεση, θέλουν να προσφέρουν μόνο χαρά στον κόσμο γύρω τους, γιατί έτσι νιώθουν. Παίρνουν χαρά και ενέργεια όταν είσαι εσύ χαρούμενος. Αυτοί είναι πραγματικοί άνθρωποι.

Στο αντίπαλο στρατόπεδο, υπάρχουν αυτοί που τρέφονται από το να προκαλούν στενοχώρια και μιζέρια στους υπολοίπους, από το διαλύουν τη διάθεσή σου. Άλλοι τους αποκαλούν μίζερους, άλλοι παλιανθρώπους, άλλοι πουτάνας γεννήματα.

Οι δεύτεροι κερδίζουν τη μάχη καμιά φορά, αλλά οι πρώτοι κερδίζουν πάντα τον πόλεμο.

Πηγή εικόνας: shutterstock.com

Ελπίδα, θλίψη, περηφάνια

Από Avaaz…

Αβαζίτισσες κι Αβαζίτες,

Σας γράφω απ’ τη Γλασκώβη, γεμάτος ελπίδα, θλίψη και περηφάνια.

Το Avaaz αλλά και πολλοί άλλοι ακτιβιστές και ακτιβίστριες, νέες και νέοι, αυτόχθονες ηγέτες και κυβερνήσεις, δώσαμε το παρόν στη Σύνοδο Κορυφής με έναν μαραθώνιο εκστρατειών — όμως παρόλα αυτά η συμφωνία που υπογράφηκε για το κλίμα, ίσα που κρατάει ζωντανή την ελπίδα για επιβίωση.

Μπορεί να κερδίσαμε ορισμένες κρίσιμες μάχες για το μέλλον μας, όμως η συμφωνία απέχει ακόμα αρκετά απ’ αυτό που χρειαζόμαστε. Αυτό όμως που με γεμίζει ελπίδα δεν είναι η συμφωνία των κυβερνήσεων, αλλά όσα καταφέραμε μαζί για την προστασία των ανθρώπων και του όμορφου πλανήτη μας, ενώνοντας τις δυνάμεις μας με χιλιάδες ακτιβίστριες κι ακτιβιστές, και διπλωμάτες από χώρες που η κλιματική κρίση έχει χτυπήσει σκληρότερα. Δες τι καταφέραμε…

Αυτές είναι δέκα επιτυχίες μας απ’ την COP26

Αρκετά πριν τη σύνοδο, το Avaaz συγκέντρωσε δωρεές για να φέρουμε αυτόχθονες αρχηγούς στη Γλασκώβη και να κάνουμε τις φωνές τους να ακουστούν. Δεν κατάφεραν όλα όσα ήθελαν, όμως στο τελικό κείμενο συμπεριλήφθηκαν αναφορές στα δικαιώματα των αυτοχθόνων λαών κι αναγνωρίστηκε ο σημαντικός ρόλος των πολιτισμών τους στην αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης. Βοηθήσαμε επίσης να έρθουν διπλωμάτες από αναπτυσσόμενες χώρες και νέοι ακτιβιστές!


Κάναμε την εμφάνισή μας στη Γλασκώβη αμέσως μετά από μια σειρά δυναμικών διαφημίσεων που τρέξαμε σε Αυστραλία, Ιταλία και Καναδά — χώρες που στέκονται εμπόδιο στην κλιματική χρηματοδότηση. Απαιτήσαμε να σώσουν ζωές, βάζοντας το χέρι στην τσέπη για να συγκεντρωθούν τα 100 δισ. δολάρια που οι πλούσιες χώρες είχαν υποσχεθεί, αλλά δεν έδωσαν ποτέ.


… και την 1η μέρα των διαπραγματεύσεων, ξεκινήσαμε μια απ’ τις πιο επιτυχημένες μας εκστρατείες — μια κραυγή για κλιματική δικαιοσύνη σε συνεργασία με 4 νεαρές ακτιβίστριες: τις Γκρέτα Τούνμπεργκ, Βανέσα Νακάτε, Ντομίνικα Λασότα και Μίτζι Ταν. Συγκέντρωσε 1,8 εκατ. υπογραφές μέχρι το τέλος των διαπραγματεύσεων! Και μαζί βοηθήσαμε να ακουστούν οι φωνές μας στα ΜΜΕ.

Μετάφραση Tweet: Ως πολίτες απ’ όλο τον κόσμο, σας ζητάμε να αντιμετωπίσετε την κλιματική κρίση. Όχι σε έναν χρόνο ή έναν μήνα. Τώρα. Πάρε μέρος μαζί μου και με ακτιβιστές κι ακτιβίστριες απ’ όλο τον κόσμο και απαίτησε απ’ τους ηγέτες να αντιμετωπίσουν την κλιματική κρίση στην Cop26. Είμαστε ήδη 650.000!
H ομάδα δράσεών μας τράβηξε την προσοχή με ένα δυναμικό συλλαλητήριο για την «Κλιματική Προδοσία». Αβαζίτισσες κι Αβαζίτες απ’ τη Γλασκώβη έφτασαν αμέσως και σχημάτισαν συνθήματα κρατώντας γράμματα… δίνοντας δύναμη σε νέες και νέους, κι αυτόχθονες ηγέτες απ’ όλο τον κόσμο να παραδώσουν μια εκκωφαντική έκκληση για ουσιαστική δράση, αντί για άδεια λόγια.


Συνεργαστήκαμε με γονείς που μάχονται για το μέλλον και την ευημερία των παιδιών τους, και βοηθήσαμε μητέρες να στείλουν τη φωνή τους παντού στα ΜΜΕ απαιτώντας να μπει τέλος στα ορυκτά καύσιμα. Εδώ βλέπετε πέντε από αυτές τις γενναίες μητέρες, τη στιγμή που παραδίδουν το αίτημά τους απευθείας στον πρόεδρο του συνεδρίου, Αλόκ Σάρμα.

Μετάφραση είδησης: «Σκοτώνουν τα παιδιά μας»: μητέρες απ’ όλο τον κόσμο απαιτούν την απαγόρευση των ορυκτών καυσίμων
Εν τω μεταξύ, μια ομάδα ερευνητών μας ένωσε τις δυνάμεις της με αναλυτές από άλλους οργανισμούς, με στόχο τον εντοπισμό επικίνδυνων fake news που θα μπορούσαν να σαμποτάρουν τις κλιματικές δράσεις ή να βλάψουν ακτιβιστές. Όταν διαδικτυακά τρολ απ’ τη Βραζιλία άρχισαν να σπέρνουν ψέματα σχετικά με μια αυτόχθονη ακτιβίστρια που άνοιξε τις συζητήσεις, ξεκινήσαμε έρευνες και ειδοποιήσαμε τα ΜΜΕ ώστε να αποκαταστήσουν την αλήθεια.


Η ομάδα πίεσης του Αvaaz έπιασε δουλειά γράφοντας το κείμενο της συμφωνίας όπως εμείς το ονειρευόμαστε, και το μοιράστηκε κυριολεκτικά με εκατοντάδες κυβερνήσεις και διπλωμάτες, πείθοντας τους να στηρίξουν τη λήψη κρίσιμων μέτρων για τη διατήρηση της θερμοκρασίας σε αποδεκτά όρια. Η δράση μας βοήθησε αρκετά τις αναπτυσσόμενες χώρες που είχαν μικρές αντιπροσωπίες στις συζητήσεις και που δυστυχώς η κλιματική κρίση επηρεάζει περισσότερο.


Κι όταν ο πρώην Αμερικανός Πρόεδρος Ομπάμα θέλησε να συναντήσει νεαρούς ακτιβιστές, συνεργαστήκαμε μαζί τους για να φέρουμε ξανά στο επίκεντρο την κρίσιμη υπόσχεση που έδωσε πριν 12 χρόνια στην Κοπεγχάγη και να απαιτήσουμε να την κρατήσει — να ενισχύσει την κλιματική χρηματοδότηση για τις ευάλωτες χώρες με δισεκατομμύρια δολάρια.

Μετάφραση Tweet: Κύριε Ομπάμα, ήμουν 13 όταν υποσχεθήκατε 100 δισ. δολάρια για το κλίμα. Οι ΗΠΑ αθέτησαν την υπόσχεσή τους κι αυτό θα κοστίσει ζωές στην Αφρική. Η πλουσιότερη χώρα του κόσμου δεν συνεισφέρει αρκετά. Θέλετε να συναντηθείτε με τους νέους στην Cop26, εμείς όμως θέλουμε δράση. Ομπάμα και Πρόεδρε Μπάιντεν, ξηλωθείτε.
Την ίδια στιγμή, η ομάδα δράσεών μας ένωσε τις δυνάμεις της με ένα απίθανο γκρουπ καλλιτεχνών και τη «Μικρή Αμάλ», μια μαριονέτα ύψους 3,5 μέτρων, σύμβολο των προσφυγόπουλων. Ήρθαν στη Σύνοδο Κορυφής να συναντήσουν τους νεαρούς ακτιβιστές που θα παρέδιδαν τις φωνές μας. Τι υπέροχη φωτογραφία!

Αργότερα, καθώς οι διαπραγματεύσεις έφταναν στο τέλος τους, εντείναμε την πίεση στις χώρες που έβαζαν εμπόδια. Όταν οι ΗΠΑ προσπάθησαν να αποφύγουν την υπόσχεσή τους για οικονομική ενίσχυση των πιο ευάλωτων χωρών, δημοσιεύσαμε μια δυναμική ολοσέλιδη διαφήμιση στη Financial Times και την παραδώσαμε στον Υπουργό Εξωτερικών, Τζον Κέρι. Τσέκαρέ την!


Η διαφήμιση κίνησε το ενδιαφέρον των ΜΜΕ κι έτσι η πίεση για χρηματοδότηση αυξήθηκε, εξασφαλίζοντας πολύτιμη στήριξη σε ευάλωτες χώρες, σε μια κρίσιμη στιγμή των διαπραγματεύσεων.


Όλα κατέληξαν σε μια συμβιβαστική συμφωνία — οι κυβερνήσεις δέχτηκαν να εντείνουν γρήγορα τις προσπάθειες ώστε η υπερθέρμανση να μην ξεπεράσει τον 1,5°C, αλλά και να προσφέρουν ενίσχυση δισεκατομμυρίων στις χώρες που έρχονται πρώτες αντιμέτωπες με την κλιματική κρίση. Για πρώτη φορά αναγνωρίστηκε επισήμως η ανάγκη για μείωση του λιγνίτη, της πιο βρώμικης πηγής ενέργειας, αλλά και για μείωση των τρισεκατομμυρίων δημόσιων κονδυλίων που συντηρούν τη βιομηχανία ορυκτών καυσίμων.

Έχουμε όμως ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας. Κι αυτό είναι που με θλίβει. Έπρεπε και μπορούσαν να έχουν γίνει πολύ περισσότερα στη Γλασκώβη. Άνθρωποι ήδη πεθαίνουν από κλιματικές καταστροφές, και πολύτιμοι οικότοποι έχουν ήδη χαθεί. Αυτή τη στιγμή η θερμοκρασία οδεύει προς αύξηση κατά 2,4°C τουλάχιστον — που είναι αρκετό για να φέρει κλιματική καταστροφή ικανή να αφανίσει πολλά ειδών φυτών και ζώων, αναγκαστική μετανάστευση και αδιανόητο ανθρώπινο πόνο. Χρειαζόμαστε ριζική αλλαγή τώρα.

Και θα την έχουμε. Ένα ισχυρό κίνημα δημιουργείται σε όλο τον κόσμο. Δεν είμαστε μόνοι. Κάθε μέρα γινόμαστε όλο και πιο δυνατοί. Κι αυτό χάρη σε όλες κι όλους εσάς που λάβατε μέρος σε εκστρατείες, στηρίξατε οικονομικά το κίνημά μας, δώσατε το παρόν σε διαμαρτυρίες και βοηθήσατε να ακουστούν οι φωνές μας για να χτίσουμε το μέλλον που ονειρευόμαστε — ένα μέλλον όπου ζούμε σε αρμονία με τον πλανήτη μας. Και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι να γίνει το όνειρό μας πραγματικότητα.

Σας ευχαριστώ απ’ τα βάθη της καρδιάς μου.

Bert κι όλη η ομάδα του Avaaz στη Γλασκώβη και σ’ όλο τον κόσμο.
Το Avaaz είναι ένα παγκόσμιο κίνημα πολιτών με 65 εκατομμύρια μέλη που κινητοποιείται για να φέρνει τις απόψεις και τις αξίες των λαών στο επίκεντρο των παγκόσμιων πολιτικών αποφάσεων. Η λέξη «Avaaz» σημαίνει «φωνή» ή «τραγούδι» σε πολλές γλώσσες. Τα μέλη του Avaaz βρισκόμαστε σε κάθε γωνιά του πλανήτη, ενώ η κεντρική μάς ομάδα λειτουργεί από 18 χώρες και 6 ηπείρους, και χρησιμοποιεί 17 γλώσσες.

Στην Ελβετία

Και κάπως έτσι, χωρίς κανέναν λόγο, βρέθηκα στη Γενεύη για λίγες ημέρες.

Μία πόλη στην οποία εδρεύουν τα Ηνωμένα Έθνη, δεν μπορεί παρά να είναι μία όμορφη πόλη, σκέφτηκα.

Και όντως, έτσι είναι.

Μπόλικο πράσινο, πολυπολιτισμικότητα, ζωή μέρα και νύχτα, στιλ, ακόμη και εναλλακτικά στέκια (και υψηλές τιμές· αλλά Ελβετία είναι, deal with it).

Αλλά ας αφήσουμε τις εικόνες να μιλήσουν.

Enjoy!

Στις Άλπεις

Και ναι, ένα όνειρo χρόνων, έγινε πραγματικότητα!

Το Chamonix είναι ένα από τα πιο όμορφα μέρη που έχω δει.

Ένα γραφικό, τουριστικό χωριό, με δεκάδες κορυφές των Άλπεων τριγύρω. 

Μεταξύ αυτών, φιγουράρει η υψηλότερη κορυφή της Ευρώπης, το Mont Blanc.

Η φύση στα καλύτερά της.

Ο καιρός ήταν ηλιόλουστος, χωρίς καν υποψία αέρα• αυτά είναι.

Έμεινα να χαζεύω τα μαγευτικά χιονισμένα βουνά τριγύρω, πριν ξεκινήσω ποδαράτο για το Le Praz, όπου το τελεφερίκ σε ανεβάζει από τα 1.100 στα περίπου 1.800 μέτρα. 

Από εκεί ξεκινά η περιπέτεια, με πολλές επιλογές για μονοπάτια μέσα στις Άλπεις.

Ακολουθώντας το πιο δημοφιλές μονοπάτι, το Grand Balcon Sud, χαίρεσαι να βλέπεις τις παγωμένες μικρές λίμνες και τη θέα των βουνών τριγύρω.

Μετά αφέθηκα να γυρνώ στους παράδρομους του μονοπατιού.

Μία από τις καλύτερες ημέρες ever, αναμφίβολα.

Κι επειδή αυτό το blog υπάρχει για να μοιραζόμαστε σκέψεις αλλά και συναισθήματα, παρακάτω θα βρείτε μερικές από τις φωτογραφίες αυτού του συναρπαστικού σύντομου ταξιδιού!

Enjoy!

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας διαβεβαιώνει: Ακόμη και χωρίς selfie, παρέχεται πιστοποιητικό για τους εμβολιασμενους

Όταν έπαθα “Κουλούρι”.

Τη διαβεβαίωση ότι δεν χρειάζεται selfie για να δοθεί το πιστοποιητικό εμβολιασμού, έδωσε σήμερα ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, καθησυχάζοντας έτσι τους χρήστες των social media.

Οι διαβεβαιώσεις έρχονται σε μία περίοδο μεγάλης καχυποψίας από τους εμβολιασμένους χρήστες των social media, καθώς ουκ ολίγοι αρνούνται να πιστέψουν ότι το ψηφιακό πιστοποιητικό εμβολιασμού είναι αρκετό ως απόδειξη.

“Το ψηφιακό πιστοποιητικό εμβολιασμού είναι σαν ένα κομμάτι χαρτί. Μπορεί να χαθεί ανά πάσα στιγμή. Η φωτογραφία την ώρα που εμβολιάζομαι, όμως, θα παραμείνει για πάντα στο Instagram”, αναφέρει σχετικά ο Κώστας από την Καστοριά, ο οποίος αριθμεί 918 φίλους στο Facebook και πάνω από 10.000 followers στο Insta.

“Η φίλη μου η Μικαέλα δεν ανέβασε τη φωτογραφία του εμβολιασμού στα social media και πριν λίγες μέρες πέτυχε στον δρόμο έναν γνωστό της, ο οποίος δεν ήξερε ότι είχε κάνει το εμβόλιο. Αν είχε ανεβάσει μία selfie, τότε όλοι οι followers θα το ήξεραν. Δεν θέλω να βρεθώ κι εγώ στην ίδια άβολη θέση που βρέθηκε η Μικαέλα”, δηλώνει η Τζόρτζια από στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, στη Νέα Υόρκη.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αφουγκραστηκε τις έντονες ανησυχίες των πολιτών, με τον εκπρόσωπό του να ξεκαθαρίζει σήμερα την κατάσταση, προς αποφυγή παρεξηγήσεων. “Θέλουμε να είμαστε ξεκάθαροι: το πιστοποιητικό εμβολιασμού είναι αρκετό. Η selfie στα social media λειτουργεί επίσης ως απόδειξη εμβολιασμού, ωστόσο δεν απαιτείται με βάση τα πρωτόκολλα του ΟΗΕ”, σημείωσε χαρακτηριστικά.

Παρόλα αυτά, διαπιστώνεται ότι ο κόσμος συνεχίζει να δυσπιστεί, καθώς μόνο τις τελευταίες 24 ώρες έχουν “ανέβει” παγκοσμίως περίπου 10 εκατομμύρια selfies σε Facebook και Instagram, κατά τη διάρκεια του εμβολιασμού.

Σε αυτό το σημείο, να υπενθυμίσουμε ότι η φωτογραφία εμβολιασμού του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τη ρώγα έξω, προτάθηκε πρόσφατα ως μία από τις καλύτερες της χρονιάς, στο πλαίσιο των Βραβείων Φωτογραφίας #emvolio_ekanes_afou, που διοργανώνονται από Facebook-Instagram.

Ταξικό μίσος

Από όπου και αν προέρχεται, μας διχάζει και βλάπτει την κοινωνία.

Μπορεί να προέλθει από κατευθυνόμενους κοινωνικούς αυτοματισμούς (όπως έγινε πρόσφατα με το μίσος κατά ξένων από τα ψέματα του γυναικοκτόνου «πιλότου»), μπορεί να ομολογείται από πουλημένους-γλύφτες δημοσιογράφους όπως ο Πορτοσάλτε και ο Οικονόμου.

Αυτή η κυβέρνηση έχει πάει το ταξικό μίσος ένα βήμα παραπάνω. Όποιος βρίσκεται έξω από αυτόν τον κύκλο του δήθεν κύρους (γελάω) και του πλούτου, αποτελεί -στο μυαλό τους- κάτι υποδεέστερο από αυτούς. Νέοι; Εργάτες; Καθημερινοί άνθρωποι που παλεύουν για το μεροκάματο με αξιοπρέπεια; Καθημερινοί άνθρωποι που κυνηγούν το δίκαιο και τα όνειρά τους κόντρα στις συνθήκες; Άνθρωποι που παρτάρουν στον δρόμο; Σε όποια κατηγορία και αν ανήκεις, αποτελείς απειλή για αυτούς, εξού και το μίσος τους. Το είδαμε στις δηλώσεις κυβερνόντων και παπαγάλων τους για την πανδημία και τους νέους, για όσους βγήκαν να διαμαρτυρηθούν κατά των φασιστών, για όσους βγήκαν να διαμαρτυρηθούν για την επιστροφή των εργασιακών δικαιωμάτων έναν αιώνα πίσω.

Ποτέ όμως δεν υπάρχει ταβάνι. Ή, μάλλον, και να υπάρχει, ο Πορτοσάλτε σκαρφάλωσε αυτή τη φορά στην ταράτσα του ταξικού μίσους.

Αλλά οι περισσότεροι, ευτυχώς, δεν είμαστε έτσι. Είμαστε Άνθρωποι.

Η ανάρτηση του blog στο Facebook:

“Ένας ηλίθιος φιγουρατζής, από αυτούς που προσβάλλουν την αισθητική και τη νοημοσύνη μας από τότε που ακόμη ήμασταν παιδιά, πέρασε κόκκινα φανάρια και με 140 χιλιόμετρα σε κατοικημένη περιοχή και έκοψε το νήμα της ζωής στον 47χρονο διανομέα.

Με κάποιον τρόπο, ο Πορτοσάλτε είδε «ατομική ευθύνη» για τον διανομέα:

«Υπάρχει και μια συμπεριφορά των διανομέων, για να τα λέμε, Θεός σχωρέστον…δε θα κάνω σύγκριση, αλλά και αυτός οδηγεί μοτοσυκλέτα. Αυτός που οδηγεί το αυτοκίνητο έχει την ευθύνη για όλους, αλλά θα πρέπει και οι φίλοι που οδηγούν μοτοσυκλέτα να αποφασίσουν, θα κοιτάμε δεξιά, θα κοιτάμε αριστερά. Στυ συμπεριφορά των διανομέων υπάρχουν φορές που πέφτουν πάνω σου, λοιπόν…».

Σκουπίδι.

Εσύ και οι δικοί σου, έχετε πάει το ταξικό μίσος σε άλλο επίπεδο”.

Ανταμοιβή στους υπεύθυνους αντί προστίμου στους γκαζιάρηδες· καλή φάση

Περπατώντας προς το σπίτι και περνώντας από το Sint Pancras, πρόσεξα ότι οι ηλεκτρονικές ταμπέλες που μετρούν την ταχύτητα (και αλλάζουν με γελαστή και λυπημένη φάτσα, αναλόγως την υπευθυνότητα του οδηγού για το ανώτατο όριο ταχύτητας) του κάθε οχήματος, είναι κάπως διαφορετικές.

Ένας κουμπαράς είχε αντικαταστήσει τις φάτσες, και λίγο παραπέρα είδα την ταμπέλα που εξηγούσε τί παίζει.

Για κάθε οδηγό που υπακούει το ανώτατο όριο ταχύτητας μέσα στο χωριό, 3+ ευρώ προστίθενται στον «κουμπαρά» του σχολείου της περιοχής, για να χρησιμοποιηθούν για τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας.

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο, διάβασα ότι το «Safety-safe», όπως λέγεται αυτή η πρωτοβουλία, ξεκίνησε από το Helmond και σε λίγες μόνο εβδομάδες συγκεντρώθηκαν κάποιες χιλιάδες ευρώπουλα που χρηματοδότησαν την τοπική κοινωνία.

Η επιτυχία του «Safety-safe» πλέον το εξαπλώνει και σε άλλους δήμους της Ολλανδίας.

Να ρε φφφφίλε πρωτοτυπία!

Ηθική επιβράβευση για τους υπεύθυνους.

Εύγε!

Άντε και στα δικά μας, στην Ελλάδα!

Ένας δήμαρχος με όρεξη και όραμα χρειάζεται, το έχουμε ξαναπεί.

Ο καπιταλισμός και ο μοντέρνος φεμινισμός εξαφανίζουν τα συναισθήματα;

Μην αρχίσετε να κράζετε διαβάζοντας τον τίτλο.

Πιστεύω στην ισότητα και τις ίσες ευκαιρίες, για αυτόν τον λόγο δεν τα πολυέχω καλά με τον καπιταλισμό και τον μοντέρνο (μοντέρνο, το υπογραμμίζω) φεμινισμό. 

Καπιταλισμός λοιπόν. Τα έχουμε ξαναπεί. Αφού δεν μπορούμε να τον αποφύγουμε, επιδιώκουμε τουλάχιστον μία καλύτερη εκδοχή του· μία βελτιωμένη μορφή του (λέγεται inclusive capitalism, ψάξτε το σχετικό άρθρο στο blog), που δεν θα εκτοξεύει την ανισότητα και θα δίνει περισσότερες και ίσες ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ.

Ο καπιταλισμός δε φαίνεται όμως να μας επηρεάζει μόνο σε οικονομικό επίπεδο. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας αυτού του οικονομικού συστήματος τον τελευταίο μισό αιώνα, οι ανθρώπινες σχέσεις, αντί για αυθόρμητες και αγνές, εκτιμώ πως έχουν μετατραπεί σε μία εξίσωση. Στην περίπλοκη αυτή εξίσωση των ανθρώπινων σχέσεων, ο καπιταλισμός αύξησε ακόμη περισσότερο τη σημαντικότητα των χρημάτων.

Τα χρήματα δεν θα έπρεπε να υπάρχουν καν σε αυτήν την εξίσωση. Αλλά ας είμαστε ρεαλιστές· το χρήμα πάντα έπαιζε ρόλο στις ζωές μας και αποτελούσε ένα κριτήριο στην επιλογή ανθρώπων και πράξεων. Δυστυχώς. Σε παλαιότερες εποχές υπήρχαν οι άνθρωποι της εξουσίας που πούλαγαν τις σχέσεις γύρω τους για χάρη του χρήματος. Η διαφορά με τη δική μας εποχή, είναι ότι ακόμη και ο καθημερινός άνθρωπος χρησιμοποιεί τα χρήματα ως ένα κριτήριο για τις σχέσεις που αναπτύσσει γύρω του. Κι έτσι έχεις φαινόμενα τύπων που καταφέρνουν να προσελκύσουν ανθρώπους επειδή διαθέτουν το χρήμα. Κλισέ παράδειγμα, το ξέρω, αλλά ισχύει. Άνθρωποι να γοητεύονται από ακριβά αμάξια, σπίτια, καταθέσεις. Άνθρωποι να μετρούν την αξία των ανθρώπων γύρω τους με κριτήριο τον τραπεζικό τους λογαριασμό. Θλιβερό και αστείο ταυτόχρονα. Και δεν κράζω τους πλουσίους. Κάθε άλλο. Believe it or not, πιστεύω ότι οι άνθρωποι που είναι οικονομικά ευκατάστατοι, είναι ηθικότεροι και καλύτεροι τις περισσότερες φορές από έναν κουτοπόνηρο μικροαστό.

Βέβαια, δεν έχουν θεοποιήσει όλοι το χρήμα, ευτυχώς. Υπάρχουν ακόμη Άνθρωποι, αλλά αποτελούν μειοψηφία.

Ως ένα αναπόφευκτο αποτέλεσμα, τα αγνά συναισθήματα στις ανθρώπινες σχέσεις υποβαθμίζονται ή σε ορισμένες περιπτώσεις εξαφανίζονται εντελώς, καθώς οι περισσότεροι προτίθενται να τα θυσιάσουν για μία πιο «άνετη» ζωή.

Ας πάμε τώρα στον μοντέρνο φεμινισμό. Με πνίγει το παράπονο με αυτό το θέμα, πραγματικά. Επί χρόνια ξόδεψα άπειρο σάλιο και τσακώθηκα ουκ ολίγες φορές με σάπιους τύπους που θεωρούσαν τις γυναίκες αντικείμενα και μιλούσαν χυδαία για αυτές. Αλλά αρχίζω πλέον να αναρωτιέμαι αν άξιζε τον κόπο, καθώς κατάφερα να γίνω γραφικός τόσο για άντρες, όσο και για γυναίκες.

Γιατί λοιπόν έχω θέμα με τον μοντέρνο φεμινισμό; Γιατί πιστεύω στην ΙΣΟΤΗΤΑ των δύο φύλων. Οπότε μου είναι αδύνατο να συμβιβαστώ με τις ηλιθιότητες που ακούω γύρω μου από μοντέρνες φεμινίστριες. Αυτά που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια από φανατικές φεμινίστριες για τους άντρες, μου θυμίζουν αυτά που έλεγαν και λένε για το ωραίο φύλο οι σεξιστές μπαρμπάδες που τόσο σιχαθήκαμε.

Οι μοντέρνες φεμινίστριες ουδεμία σχέση έχουν με τις ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΦΕΜΙΝΙΣΤΡΙΕΣ, οι οποίες αφιέρωσαν τη ζωή τους, τη δημιουργικότητα, το θάρρος τους, στον αγώνα για την ισότητα. Αυτές οι δυνατές και άξιες γυναίκες κατέβηκαν στους δρόμους για να διεκδικήσουν ένα καλύτερο αύριο και να αντιταχθούν στην πατριαρχία, στην αδικία κατά του φύλου τους. Είναι τουλάχιστον αφελές, για να μην πω θρασύτατο, να θεωρεί κάποιος πως αυτές οι γυναίκες-μαχήτριες του παρελθόντος, έχουν βρει τη συνέχειά τους σε αυτό που αποκαλείται «μοντέρνος φεμινισμός». Οπότε μη μου συγκρίνετε τη Σιμόν Ντε Μποβουάρ με τις μοντέρνες φεμινίστριες. Αυτές οι γυναίκες αφιέρωσαν τη ζωή τους στον αγώνα. Όπως έλεγε η ίδια: “Δεν γεννιέσαι γυναίκα. Γίνεσαι γυναίκα”.

Το τι έχει ακουστεί από μοντέρνες φεμινίστριες στον περίγυρό μας, δε λέγεται. Κατηγορίες για «σεξισμό» από άνδρες που απλά σχολιάζουν ξέκολλες φωτογραφίες (λες και φταίμε εμείς που υπάρχουν αυτά τα αίσχη στις οθόνες μας) στα social media, δικαιολόγηση της απιστίας (ό,τι να ‘ναι) με επιχείρημα ότι οι γυναίκες είχαν καταπιεστεί τους προηγούμενους αιώνες, και άλλα τέτοια «μαργαριτάρια». Ίσως δεν είναι τυχαίο που μερικές από τις πιο υπέροχες και ανοικτόμυαλες γυναίκες που έχω γνωρίσει στη ζωή μου, απεχθάνονται τις μοντέρνες φεμινίστριες.

Μοντέρνες φεμινίστριες που θα διαβάσετε το άρθρο, για να μην κράξετε, αξίζει να αναφερθεί ότι έχω βρεθεί στο παρελθόν στα πρόθυρα της απόλυσης επειδή υπερασπίστηκα κοπέλες που δούλευαν μαζί μου από τις καφρίλες και τη σεξιστική συμπεριφορά των «ανωτέρων»· και αυτό νομίζω ότι δεν το κάνουν πολλοί εκεί έξω.

Μου φαίνεται ότι πλέον κάποιοι άνθρωποι χρησιμοποιούν τη λέξη «φεμινισμός» για να κάνουν ό,τι γουστάρουν προκειμένου να ωφελήσουν τον εαυτό τους, χωρίς να χρειάζεται να δώσουν εξηγήσεις και να έχουν ευθύνες. Επίσης, παρατηρώ ότι οι φανατικές φεμινίστριες τείνουν να κυνηγούν με ασύλληπτο ζήλο την ανάδειξη μέσω της καριέρας. Γίνονται αδίστακτες προκειμένου να φθάσουν ψηλά, αντιγράφοντας άθελά τους τους σεξιστές εργοδότες που μισούσαν τόσο χρόνια (δείτε παρεμπιπτόντως την ταινία “The Devil Wears Prada”). Τέλος, το παράδοξο που έχω παρατηρήσει με τις μοντέρνες φεμινίστριες είναι ότι υπακούν απόλυτα σε μία αντίληψη της πατριαρχίας: ότι ο άντρας είναι άτρωτος. Για αυτό και τείνουν να θεωρούν εξαιρετικά αδύναμο (και να εγκαταλείπουν φυσικά) όποιον άντρα αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα κάποια στιγμή στη ζωή του. Είτε αυτό είναι ψυχολογικό, είτε είναι πρόβλημα υγείας, είτε οικονομικό. Παράδοξο, έτσι;

Κλείνοντας, αγαπητές γυναίκες, που ξέρετε πόσο σας λατρεύω, θα ήθελα να πω ότι ο ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ χρειάζεται ανθρώπους με όραμα και όρεξη, όχι ανθρώπους που εντείνουν το μίσος και αφήνουν πίσω τους κατεστραμμένες σχέσεις και δυστυχισμένους ανθρώπους. Ο φεμινισμός έχει ανάγκη ανθρώπους που πιστεύουν στην ισότητα και όχι την εκδικητικότητα. Ο φεμινισμός θέλει ανθρώπους που μπορούν να κατανοήσουν ότι η όποια διαφορετικότητα υπάρχει ανάμεσα στα δύο φύλα, προσφέρει αυτήν την απαραίτητη μαγεία στις σχέσεις.

Ας επιστρέψουμε πίσω στο κυρίως θέμα του άρθρου μας.

Εν τέλει, όλα είναι ζήτημα ανθρώπων. Και βλέποντας και το πως δρουν οι περισσότεροι άνθρωποι πλέον, αναρωτιέμαι αν αξίζει να ζήσεις μία ζωή by-the-book. Μία ζωή-θητεία, χωρίς συναισθήματα, όπου απλά θα κυνηγάς να φθάσεις τα «στάνταρ» που έχει θέσει η κοινωνία. Ένα σπίτι, ένα αμάξι, ένα κοινωνικού status. Και μετά, τι;  

Απλές σκέψεις. Σίγουρα δεν είμαι ο κατάλληλος να κρίνω άλλους.

Πηγή εικόνας: pixelle.co

Mr Robot

Ορίστε; Δεν έχεις δει ακόμη το «Mr Robot»;

Σταμάτα αμέσως να διαβάζεις αυτό το άρθρο, πήγαινε σπίτι, κλείσου μέσα, εξαφανίσου από τον έξω κόσμο και βγες μόνο όταν έχεις δει και τις τέσσερις σεζόν.

Η σειρά αυτή ξεχωρίζει. Όχι μόνο γιατί αφορά του γοητευτικό κόσμο του hacking, αλλά γιατί βάζει στο επίκεντρο την κοινωνία, την ψυχική υγεία και τις σχέσεις των ανθρώπων. Δεν θυμάμαι άλλη σειρά να έχει καταφέρει τόσο καλά να ισορροπήσει αυτά τα ευαίσθητα ζητήματα.

Η κατάρριψη της κοινωνικής ανισότητας και το όραμα για έναν πιο δίκαιο οικονομικά κόσμο, αποτελεί τον σκοπό του Elliot (για έναν από τους εαυτούς του Elliot, συγκεκριμένα) και της ομάδας του. Χακάρουν για καλό σκοπό. Μου αρέσει όμως που η ταινία δεν μένει στα κλισέ και δείχνει και την άλλη όψη: αυτή του απόλυτου χάους που προκαλούν οι πρωταγωνιστές με τις πράξεις τους. Η αλλαγή δεν έρχεται μέσα από έναν στρωμένο και εύκολο δρόμο· θυσίες από όλους απαιτούνται στο μεταξύ, για να έρθει στο τέλος το happy end για το κοινωνικό σύνολο.

Ταυτόχρονα, η σειρά σου δείχνει τη διαρκή πάλη του πρωταγωνιστή μας με τους δαίμονές του. Αυτή η εσωτερική μάχη δεν σταματά ποτέ και ο Elliot καταφεύγει σε κάθε είδους λύση για να αποφύγει τον ψυχικό πόνο. Και μπράβο στους δημιουργούς, που κατάφεραν να αποτυπώσουν τόσο ρεαλιστικά όσα λαμβάνουν χώρα στο μυαλό του Elliot. Γιατί έτσι είναι οι ψυχικές ασθένειες ή απλά οι άσχημες μέρες· γεμάτες δαίμονες, τρελές σκέψεις και πόνο. Και το πρώτο βήμα για να βγει κάποιος από αυτό το σκοτάδι, είναι να έχει δίπλα του ανθρώπους με κατανόηση.

Όπως μεταξύ άλλων η αδερφή του Elliot, Darlene, η οποία είναι πάντα εκεί δίπλα του. Γιατί αυτοί είναι οι αληθινοί άνθρωποι που χρειάζεται κάποιος στη ζωή του· άνθρωποι που βρίσκονται εκεί στα δύσκολα, που χαίρονται με τη χαρά σου, που πιστεύουν στα όνειρά σου.

Οπότε φίλε/φίλη, κάνε ένα δώρο στον εαυτό σου και παρακολούθησε το «Mr Robot».

Cheers!

Σουρεαλισμός

Παντού και πάντα, βλέπω μπροστά μου αυτά τα “shorts” του YouTube και, για κάποιον λόγο που δεν έχω καταλάβει, μικρά βιντεάκια του TikTok (αυτή η μάστιγα…) πάλι στο YouTube.

Προφανώς και πρόκειται για κάτι χορηγούμενο or something, γιατί παραμένουν εκεί καρφιτσωμένα, εκνευρίζοντας τον καθημερινό άνθρωπο που θέλει να χάσει ώρες από τη ζωή του παρακολουθώντας τα άπαντα του YT.

Παρακάτω, ο αλγόριθμος του YouTube κάνει τη δουλειά του και έτσι εμφανίζονται επιτέλους αυτά που μας ενδιαφέρουν. Βίντεο για άστεγους, βίντεο για ανθρώπους με διαφορετικότητα (“Special Books for Special Kids”, ο θησαυρός του ΥΤ, όπως έχουμε πει και σε προηγούμενο αρθράκι), βίντεο για την φτώχεια και την ανισότητα, βίντεο για τη φύση, βίντεο για την ψυχική και σωματική υγεία, βίντεο με ιστορίες ανθρώπων.

Κι έτσι, η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό είναι “σουρεαλισμός”. Από τη μια ημίγυμνες (ή και γυμνές) γυναίκες (δε λέω, ωραία είναι να τις βλέπεις) που για κάποιο λόγο συναγωνίζονται σε χαζομάρα με τα challenges της πλέμπας των social media, και εκεί κάπου τριγύρω θα βρεις τυπάδες που κάνουν όλων των ειδών της ποζεριές για πέντε δευτερόλεπτα δημοσιότητας. Προκλητικές ποζεριές πολλές φορές. Ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με Αμερική, εκεί οι φράσεις “superficial” και “show-off” εκτοξεύονται στο διάστημα. Από την άλλη, η πραγματικότητα.

Δεν υποστηρίζω σαφώς ότι πρέπει να ασχολείσαι 24/7 με όσα προβλήματα υπάρχουν γύρω σου. Αν το κάνεις, θα τρελαθείς° όπως κόντεψα για αυτόν τον λόγο να τρελαθώ κι εγώ. Εξάλλου, για να μπορέσεις να βοηθήσεις τον κόσμο γύρω σου, πρέπει να είσαι πρώτα εσύ καλά.

Παρόλα αυτά, είναι τουλάχιστον ηλίθιο και προκλητικό να αγνοείς ή να προσποιείσαι ότι δεν βλέπεις. Το πρώτο βήμα για έναν καλύτερο κόσμο, είναι να συνειδητοποιήσεις τι πραγματικά συμβαίνει γύρω σου.

Προφανώς και όλοι δικαιούμαστε στιγμές βλακείας στη ζωή μας. Μερικές στιγμές, όμως. Όχι μία ολόκληρη ζωή χτισμένη πάνω σε βλακείες.

Και δεν είναι μιζέρια ρε guys. Εκτιμώ πως είναι η απαραίτητη ισορροπία που πρέπει να διατηρήσουμε για μία ουσιώδη ζωή.

Για αυτό στα social media εντοπίζεται με ευκολία το πρόβλημα που θα αντιμετωπίσουμε αυτόν τον αιώνα. Άσχετα από τα τεράστια τεχνολογικά άλματα της ανθρωπότητας, αυτός ο αιώνας θα χαρακτηριστεί από την έλλειψη συναισθημάτων° ένας αιώνας εγωκεντρικότητας και έλλειψης φαντασίας στη ζωή, όπου όλοι θέλουμε να δείξουμε έναν ψεύτικο εαυτό. Αλλά η πραγματική ζωή είναι αλλού. Τίποτα πιο όμορφο από τα αληθινά συναισθήματα, τον αλτρουισμό, τη φαντασία έξω από το comfort zone, την ειλικρίνεια.

Aς μη σπαταλήσουμε τη ζωή μας σε πράγματα χωρίς ουσία.

Ζωή Μεγάλη

Λατρεύουμε κομματάρες από διάφορα είδη μουσικής.

Είναι η μελωδία που σε γαληνεύει, σου δίνει ενέργεια, σε κάνει να ξεχνάς έστω και προσωρινά οτιδήποτε αρνητικό τριγυρίζει στο μπερδεμένο κεφάλι σου.

Είναι οι στίχοι που σε παρηγορούν, σε εξιτάρουν, σε γεμίζουν σκέψεις· σε κάνουν ακόμη και να θυμηθείς τα όνειρά σου, να θυμηθείς για τί ήρθες σε αυτόν τον κόσμο, τί είναι αυτό που πραγματικά σε ευχαριστεί, ποιος είναι ο σκοπός σου.

Εξ αυτών, κάποια κομμάτια είναι ακόμη πιο ιδιαίτερα. Θα μπορούσα να γράψω σελίδες με σκέψεις που με γεμίζει η «Ζωή Μεγάλη» των Κοινών Θνητών, αλλά νομίζω ότι οι στίχοι τα λένε όλα. Και όντως, «τί να την κάνω μια ζωή που είναι μεγάλη, την ευτυχία αν δεν βλέπω ούτε με κιάλι», «τί να την κάνω την τόση τεχνολογία, αφού έχει χαθεί ο έρωτας και η φαντασία», «τί να την κάνω μια ζωή που οι πολλοί είναι φτωχοί και οι λίγοι πλούσιοι φαντάζουνε μεγάλοι». Πώς να νιώσεις ότι ζεις αν δεν υπάρχουν τριγύρω σου συναισθήματα (το μεγάλο πρόβλημα αυτού του αιώνα), πώς να νιώσεις ότι ζεις αν δεν παλέψεις για κάτι καλύτερο, όπως έκαναν άλλοι στο παρελθόν για σένα.

Κοινοί Θνητοί – Ζωή Μεγάλη

Όσα και να βγάλω δεν μπορώ να αποβάλλω

τη μιζέρια μας και τ’ άχτι το μεγάλο

Όσα τα υπάρχοντα και τ’ αποφάγια του άρχοντα

που τρώω μια ζωή για να τη βγάλω

Δεν με πιάνει τίποτα κι ας είναι το στομάχι μου

γεμάτο από αλκοόλ και φαγητό

Φταίνε τα ανείπωτα που κρύβω απ’ τη χαρά μου

μη την πάρει καμία λύπη στο κυνηγητό

Σβήνω το τσιγάρο, σα το μαύρο μου το φλάρο

έχω κάνει καμινάδες τα πνευμόνια μου

Φεύγουν οι στιγμές μου, ανεκπλήρωτες ζωές μου

είναι ολάκερες οι μέρες και τα χρόνια μου

Μ’ έχει πάρει μπάλα, που ξεβάφει στάλα στάλα

η μπογιά μου η παιδική και η ανέμελη

Στάζει και ιδρώνει το κορμί μου μέσ’ στην κόλαση

της πόλης κι η ψυχή βγάζει τη μπέμπελη.

Αν δε ρισκάρω να χαθώ

Αν δεν παλέψω για να μη χαθούν οι άλλοι

Αν δεν αντέξω να σταθώ στο μπόι της αντίστασης

Τί να την κάνω μια ζωή που ‘ναι μεγάλη.

Τί να την κάνω μια ζωή που είναι μεγάλη

την ευτυχία αν δεν βλέπω ούτε με κιάλι

Τί να την κάνω μια ζωή που οι πολλοί είναι φτωχοί

και οι λίγοι πλούσιοι φαντάζουνε μεγάλοι

Τί να την κάνω την τόση τεχνολογία

Αφού έχει χαθεί ο έρωτας και η φαντασία

Το σπίτι έγινε κελί και η φωνή μοιάζει σιωπή

που σε σκοτώνει και δεν κάνεις φασαρία

Τί να την κάνω πες μου Θεέ μου την θρησκεία

κράτος εν κράτει η εκκλησία και εξουσία

Που την στηρίζουν οι πιστοί χωρίς να ξέρουνε και αυτοί

ότι στην πλάτη τους φτιάχνουν περιουσία

Τί να τις κάνω πες μου αλήθεια τις τιμές τους

τα ψεύτικα τα λόγια τους και τις συναλλαγές τους

Τα σύνορα τους δορυφόρους τις κεραίες τους

 Εγώ με τις ιδέες μου και αυτοί με τις σημαίες τους.

Αν δε ρισκάρω να χαθώ

Αν δεν παλέψω για να μη χαθούν οι άλλοι

Αν δεν αντέξω να σταθώ στο μπόι της αντίστασης

Τί να την κάνω μια ζωή που ‘ναι μεγάλη.

Ζωή μεγάλη μην την κάνεις καρναβάλι

οι θεατές να καμαρώνουνε το χαλί

Και εσύ ακούς αυτά που λένε οι μεγάλοι

“Του γείτονα πρέπει να πάρεις το κεφάλι”

Κάποτε γύριζες σε στέκια και πορείες

Δήθεν το έπαιζες σε νόστιμες κυρίες

Την διασκέδαση νόθευες με ουσίες

Και τώρα δούλος με μεγάλες προσδοκίες

Τί περιμένεις έχει έρθει η σειρά σου

Να εκπληρώσεις τώρα πια τα όνειρα σου

Ή τέλος πάντων ότι θέλει ο μπαμπάς σου

Μέχρι που πήρανε αέρα τα μυαλά σου

Ζωή μεγάλη δεν θα πει αθανασία

Για τα αδέρφια μας γινόμαστε θυσία

Σε μια ζωή που ο αστός έχει εξουσία

Το όνειρο για αλλαγή η μόνη μας περιουσία.

Αν δε ρισκάρω να χαθώ

Αν δεν παλέψω για να μη χαθούν οι άλλοι

Αν δεν αντέξω να σταθώ στο μπόι της αντίστασης

Τί να την κάνω μια ζωή που ‘ναι μεγάλη.

Σάπισε το σύστημα και βρώμισε ο τόπος

μα δε βρίσκεται κανείς για να το φτιάξει

Κάθε του ολίσθημα αντί να φέρει οργή

σπέρνει το φόβο στη γη, να το ξεχάσει

Χόρτασα ηγέτες που σπουδάσανε δραπέτες

απ’ το νόμο που οι ίδιοι έχουν γράψει

Γιόρτασα πολύ μα ποτέ θα ‘ρθει η γιορτή

και τα γενέθλια για τη δίκαιη ζωή

Δώσε μια πάσα μπας και πάρεις καμία ανάσα

Εδώ τ’ άθλημα δεν είμαι ατομικό

Μέσ’ στο γήπεδό μας ξεπουλήσαμε τον ίδιο

τον εαυτό μας, όλα για τ’ αφεντικό

Όσα και να βγάλω δεν μπορώ να αποβάλλω

τη μιζέρια μας και τ’ άχτι το μεγάλο

Όσα τα υπάρχοντα και τ’ αποφάγια του άρχοντα

που τρώω μια ζωή για να τη βγάλω.

Αν δε ρισκάρω να χαθώ

Αν δεν παλέψω για να μη χαθούν οι άλλοι

Αν δεν αντέξω να σταθώ στο μπόι της αντίστασης

Τί να την κάνω μια ζωή που ‘ναι μεγάλη.

Αν δε ρισκάρω να χαθώ

Αν δεν παλέψω για να μη χαθούν οι άλλοι

Αν δεν αντέξω να σταθώ στο μπόι της αντίστασης

Τί να την κάνω μια ζωή που ‘ναι μεγάλη.

Ένας πραγματικός θησαυρός στο YouTube

Βάλτε στη ζωή σας το Special Books by Special Kids.

Δεν θα πω ότι βλέποντας πολύ σοβαρότερα προβλήματα από τα δικά σου, εκτιμάς τη δική σου ζωή. Αλήθεια είναι βέβαια, αλλά, πρώτον, αυτή η φράση λέγεται συνέχεια. Δεύτερον, ο καθένας δίνει διαφορετική βαρύτητα σε κάθε είδους πρόβλημα και, τρίτον, ίσως υποτιμάμε κάποιες φορές άθελά μας τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν μεγάλες προκλήσεις στη ζωή τους, λέγοντας συνέχεια ότι υπάρχουν σημαντικότερα προβλήματα εκεί έξω.

Αυτό που μου αρέσει στο συγκεκριμένο κανάλι, έναν πραγματικό θησαυρό στο YouTube, είναι οι πρωταγωνιστές των βίντεο. Αυτή η θετικότητα, αυτή η χαρά, αυτή η αισιοδοξία, αυτή η ατέλειωτη όρεξη για ζωή, αυτή η καλοσύνη.

Μπράβο σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που μας εμπνέουν, μπράβο στον Κρις που μας προσφέρει όλο αυτό!
Σας ευχαριστούμε. 

https://www.youtube.com/c/SpecialBooksbySpecialKids

SBSK – Normalizing the Diversity of the Human Condition

Ένα από τα αγαπημένα μου:

Ζητάμε την παραίτηση του Κωνσταντίνου Μπογδάνου

Κε Πρωθυπουργέ, 

Ασχέτως των πολιτικών πεποιθήσεων του κάθε πολίτη αυτής της χώρας, η δημοσιοποίηση ονομάτων μικρών παιδιών με στόχο την προσέλκυση ψήφων μίας συγκεκριμένης ιδεολογίας, ξεπερνά κάθε προηγούμενο.

Όπως ήδη θα γνωρίζετε, η ιστοσελίδα meaculpa.gr που ανήκει σε κοντινό πρόσωπο του Κωνσταντίνου Μπογδάνου και ανήκε στον ίδιο μέχρι το 2019, προχώρησε στη δημοσιοποίηση ενός “σοκαριστικού” καταλόγου μαθητών, με αφορμή το ότι “μεταξύ των 20 μαθητών, δύο μόνο έχουν ελληνικά ονόματα”. Ο βουλευτής στη συνέχεια περιέγραψε την “κατάσταση εκτάκτου ανάγκης” στην οποία έχει περιέλθει η Αθήνα και προώθησε με περίσσιο ζήλο το άρθρο του ιστότοπου. Όπως ήταν φυσικό, τα ονόματα διαγράφηκαν μόλις ξεσηκώθηκαν αντιδράσεις. 

Εκτός από την νομικά παράνομη δημοσιοποίηση ονομάτων, ειδικά όταν πρόκειται για μικρά παιδιά (όσες φορές και αν επισημανθεί, παραμένει απίστευτο), η πράξη αυτή μας γυρίζει πίσω. Συγκεκριμένα, μας γυρίζει σε εποχές ναζιστικής προπαγάνδας, σε μαύρες, σκοτεινές εποχές που η Ευρώπη πάλεψε σκληρά να αφήσει πίσω. 

Η ανοχή σε τέτοιες ακραίες απόψεις και συμπεριφορές, δεν αποτελεί ένα δείγμα δημοκρατίας αλλά συνενοχή και ταύτιση. 
Δεχόμαστε μία διαφορετική άποψη, αλλά δεν θα δεχθούμε το μίσος, και ειδικά τέτοιου τύπου μίσος. 

Είμαστε πολίτες του κόσμου.
Πιστεύουμε μόνο σε έναν κόσμο με ίσες ευκαιρίες. Σε έναν κόσμο χωρίς διακρίσεις. Σε έναν κόσμο που αγκαλιάζει τα προσφυγόπουλα.
Γιατί αυτός ο τόπος ξέρει από προσφυγιά, κι ευχόμαστε όλοι να μην χρειαστεί να το θυμηθεί ξανά. 

Με εκτίμηση, 
Κάποιος πολίτης.

Κι όμως, ο υπερκαταναλωτισμός μπορεί να μας αφανίσει

Πριν λίγες ημέρες διάβασα έναν κάπως ειρωνικό τίτλο σε πολύξερα ελληνικά μέσα ενημέρωσης για μία δήλωση του Ρώσου υπουργού Άμυνας.

«Προβλέπει το… τέλος της ανθρωπότητας», έγραφαν οι τύποι, υπονοώντας ότι η δήλωση του Σεργκέι Σοϊγκού είναι κάπως υπερβολική.

Δεν έχω καμία ιδέα για την ιδεολογία αυτού του πολιτικού, ούτε είμαι «Πουτινάκι». Παρόλα αυτά, όποιος άνθρωπος και να έκανε αυτή τη δήλωση θα συμφωνούσα μαζί του. Ακόμη και αν το ανέφερε κάποιος εντελώς αντίθετος ιδεολογικά, αυτό θα ήταν ένα κοινό σημείο στις απόψεις μας.

Τι δήλωσε όμως σε συνέντευξη ο Ρώσος υπουργός Άμυνας, με αφορμή την ιδιότητά του ως πρόεδρος της Ρωσικής Γεωγραφικής Εταιρείας; «Σκότωσες έναν λαγό κι έχεις χορτάσει, αλλά αν έχεις δέκα λαγούς, ήδη χρειάζεσαι ψυγείο, διαφορετικά το κρέας θα χαλάσει. Για το ψυγείο χρειάζεται ηλεκτρικό ρεύμα και γι’ αυτό απαιτείται να κάψεις κάποιο καύσιμο. Γιατί, όμως, χρειάζεσαι δέκα λαγούς;», αναρωτήθηκε, σημειώνοντας ότι ονειρεύεται «τη μέρα που όλοι θα κατανοήσουν ότι είναι καιρός να σταματήσουμε αυτό το παρανοϊκό κυνήγι του καταναλωτισμού». Στη συνέχεια επικαλέστηκε τον παππού του, ο οποίος ήταν κυνηγός και μεριμνούσε για τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της φύσης: «Όταν πήγαινε για κυνήγι στην ταϊγκά (σ.σ. τα δάση της Σιβηρίας) σκότωνε τόσα θηράματα, όσο ακριβώς χρειαζόταν και όχι περισσότερο. Γιατί γνώριζε ότι τόσο κρέας δεν θα καταναλώσει και σε αντίθετη περίπτωση την επόμενη χρονιά τα θηράματα θα είναι λιγότερα. Αυτοί ήταν κανόνες, που δεν δημιούργησε η γραφειοκρατία, αλλά ο φυσικός τρόπος ζωής».

Που είναι το παράλογο λοιπόν σε όλα αυτά; Η σχέση μας πλέον με τη φύση δεν είναι δούναι και λαβείν. Παίρνουμε άπληστα διότι αυτό προστάζει ο σύγχρονος καπιταλισμός (και ειδικά σε νεοφιλελεύθερες αγορές): να καταναλώνουμε ασυστόλως.

Και δεν τα λέω αυτά διότι δεν εκτιμώ τον δυτικό πολιτισμό. Προφανώς και εκτιμάμε την τεράστια πρόοδο της ανθρωπότητας, εκτιμάμε ότι η Δύση είναι πολύ μπροστά σε σύγκριση με τον υπόλοιπο κόσμο. Για αυτό αγαπάμε και προσφέρουμε στην περιοχή μας. Είμαστε άπειρα ευγνώμονες που ζούμε στη Δύση. Το τεράστιο πρόβλημα του υπερκαταναλωτισμού δεν αναιρεί τις ανέσεις και την ασφάλεια που μας προσφέρει ο δυτικός τρόπος ζωής. Πρέπει όμως να υπάρχει ένα μέτρο, διότι η απόκτηση αγαθών πλέον ξεπερνά την ικανοποίηση των υλικών μας αναγκών.

Βασικά, τα υλικά αγαθά έχουν γίνει δυστυχώς ένα μέρος των ανθρωπίνων σχέσεων. Οι άνθρωποι προσπαθούν να αποκτήσουν πράγματα που πολλές φορές τους είναι άχρηστα, σε μια προσπάθεια να «επιβληθούν» των υπολοίπων σε αυτόν τον συνεχόμενο αγώνα δρόμου (ειδικά στο ερωτικό κομμάτι, λυπάμαι που το λέω). Και όλο αυτό εντείνει τον υπερκαταναλωτισμό. Εκεί βρίσκεται το μεγάλο πρόβλημα.

Η Δύση έχει όντως πραγματοποιήσει μια «πράσινη» στροφή και νοιάζεται πλέον για τη φύση. Ωστόσο, όσο συνειδητοποιημένοι και αν είμαστε για το πόσο σημαντικό είναι το σπίτι μας, η Γη μας, έχουμε συνηθίσει σε έναν τρόπο ζωής που την καταστρέφει. Κανένας πόρος δεν είναι ανεξάντλητος.

Ώρα να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψη μας. Δεν είναι ντροπή να πάρεις κάτι μεταχειρισμένο, να επισκευάσεις κάτι αντί να το αλλάξεις αμέσως. Επίσης, μην πέσεις στην παγίδα του «show-off». Ό,τι και να αγοράσεις, ό,τι και να προβάλλεις, στις πραγματικές ανθρώπινες σχέσεις αυτό που μετρά είναι η προσωπικότητά σου. Αγόρασε μόνο ό,τι σου χρειάζεται και, μερικές φορές, κάτι που ονειρεύεσαι για σένα (όπως μία Triumph Tiger, λέω εγώ τώρα…).

(Πηγή εικόνας: tjeerdroyaards.com)