Ο καπιταλισμός και ο μοντέρνος φεμινισμός εξαφανίζουν τα συναισθήματα;

Μην αρχίσετε να κράζετε διαβάζοντας τον τίτλο.

Πιστεύω στην ισότητα και τις ίσες ευκαιρίες, για αυτόν τον λόγο δεν τα πολυέχω καλά με τον καπιταλισμό και τον μοντέρνο (μοντέρνο, το υπογραμμίζω) φεμινισμό. 

Καπιταλισμός λοιπόν. Τα έχουμε ξαναπεί. Αφού δεν μπορούμε να τον αποφύγουμε, επιδιώκουμε τουλάχιστον μία καλύτερη εκδοχή του· μία βελτιωμένη μορφή του (λέγεται inclusive capitalism, ψάξτε το σχετικό άρθρο στο blog), που δεν θα εκτοξεύει την ανισότητα και θα δίνει περισσότερες και ίσες ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ.

Ο καπιταλισμός δε φαίνεται όμως να μας επηρεάζει μόνο σε οικονομικό επίπεδο. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας αυτού του οικονομικού συστήματος τον τελευταίο μισό αιώνα, οι ανθρώπινες σχέσεις, αντί για αυθόρμητες και αγνές, εκτιμώ πως έχουν μετατραπεί σε μία εξίσωση. Στην περίπλοκη αυτή εξίσωση των ανθρώπινων σχέσεων, ο καπιταλισμός αύξησε ακόμη περισσότερο τη σημαντικότητα των χρημάτων.

Τα χρήματα δεν θα έπρεπε να υπάρχουν καν σε αυτήν την εξίσωση. Αλλά ας είμαστε ρεαλιστές· το χρήμα πάντα έπαιζε ρόλο στις ζωές μας και αποτελούσε ένα κριτήριο στην επιλογή ανθρώπων και πράξεων. Δυστυχώς. Σε παλαιότερες εποχές υπήρχαν οι άνθρωποι της εξουσίας που πούλαγαν τις σχέσεις γύρω τους για χάρη του χρήματος. Η διαφορά με τη δική μας εποχή, είναι ότι ακόμη και ο καθημερινός άνθρωπος χρησιμοποιεί τα χρήματα ως ένα κριτήριο για τις σχέσεις που αναπτύσσει γύρω του. Κι έτσι έχεις φαινόμενα τύπων που καταφέρνουν να προσελκύσουν ανθρώπους επειδή διαθέτουν το χρήμα. Κλισέ παράδειγμα, το ξέρω, αλλά ισχύει. Άνθρωποι να γοητεύονται από ακριβά αμάξια, σπίτια, καταθέσεις. Άνθρωποι να μετρούν την αξία των ανθρώπων γύρω τους με κριτήριο τον τραπεζικό τους λογαριασμό. Θλιβερό και αστείο ταυτόχρονα. Και δεν κράζω τους πλουσίους. Κάθε άλλο. Believe it or not, πιστεύω ότι οι άνθρωποι που είναι οικονομικά ευκατάστατοι, είναι ηθικότεροι και καλύτεροι τις περισσότερες φορές από έναν κουτοπόνηρο μικροαστό.

Βέβαια, δεν έχουν θεοποιήσει όλοι το χρήμα, ευτυχώς. Υπάρχουν ακόμη Άνθρωποι, αλλά αποτελούν μειοψηφία.

Ως ένα αναπόφευκτο αποτέλεσμα, τα αγνά συναισθήματα στις ανθρώπινες σχέσεις υποβαθμίζονται ή σε ορισμένες περιπτώσεις εξαφανίζονται εντελώς, καθώς οι περισσότεροι προτίθενται να τα θυσιάσουν για μία πιο «άνετη» ζωή.

Ας πάμε τώρα στον μοντέρνο φεμινισμό. Με πνίγει το παράπονο με αυτό το θέμα, πραγματικά. Επί χρόνια ξόδεψα άπειρο σάλιο και τσακώθηκα ουκ ολίγες φορές με σάπιους τύπους που θεωρούσαν τις γυναίκες αντικείμενα και μιλούσαν χυδαία για αυτές. Αλλά αρχίζω πλέον να αναρωτιέμαι αν άξιζε τον κόπο, καθώς κατάφερα να γίνω γραφικός τόσο για άντρες, όσο και για γυναίκες.

Γιατί λοιπόν έχω θέμα με τον μοντέρνο φεμινισμό; Γιατί πιστεύω στην ΙΣΟΤΗΤΑ των δύο φύλων. Οπότε μου είναι αδύνατο να συμβιβαστώ με τις ηλιθιότητες που ακούω γύρω μου από μοντέρνες φεμινίστριες. Αυτά που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια από φανατικές φεμινίστριες για τους άντρες, μου θυμίζουν αυτά που έλεγαν και λένε για το ωραίο φύλο οι σεξιστές μπαρμπάδες που τόσο σιχαθήκαμε.

Οι μοντέρνες φεμινίστριες ουδεμία σχέση έχουν με τις ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΦΕΜΙΝΙΣΤΡΙΕΣ, οι οποίες αφιέρωσαν τη ζωή τους, τη δημιουργικότητα, το θάρρος τους, στον αγώνα για την ισότητα. Αυτές οι δυνατές και άξιες γυναίκες κατέβηκαν στους δρόμους για να διεκδικήσουν ένα καλύτερο αύριο και να αντιταχθούν στην πατριαρχία, στην αδικία κατά του φύλου τους. Είναι τουλάχιστον αφελές, για να μην πω θρασύτατο, να θεωρεί κάποιος πως αυτές οι γυναίκες-μαχήτριες του παρελθόντος, έχουν βρει τη συνέχειά τους σε αυτό που αποκαλείται «μοντέρνος φεμινισμός». Οπότε μη μου συγκρίνετε τη Σιμόν Ντε Μποβουάρ με τις μοντέρνες φεμινίστριες. Αυτές οι γυναίκες αφιέρωσαν τη ζωή τους στον αγώνα. Όπως έλεγε η ίδια: “Δεν γεννιέσαι γυναίκα. Γίνεσαι γυναίκα”.

Το τι έχει ακουστεί από μοντέρνες φεμινίστριες στον περίγυρό μας, δε λέγεται. Κατηγορίες για «σεξισμό» από άνδρες που απλά σχολιάζουν ξέκολλες φωτογραφίες (λες και φταίμε εμείς που υπάρχουν αυτά τα αίσχη στις οθόνες μας) στα social media, δικαιολόγηση της απιστίας (ό,τι να ‘ναι) με επιχείρημα ότι οι γυναίκες είχαν καταπιεστεί τους προηγούμενους αιώνες, και άλλα τέτοια «μαργαριτάρια». Ίσως δεν είναι τυχαίο που μερικές από τις πιο υπέροχες και ανοικτόμυαλες γυναίκες που έχω γνωρίσει στη ζωή μου, απεχθάνονται τις μοντέρνες φεμινίστριες.

Μοντέρνες φεμινίστριες που θα διαβάσετε το άρθρο, για να μην κράξετε, αξίζει να αναφερθεί ότι έχω βρεθεί στο παρελθόν στα πρόθυρα της απόλυσης επειδή υπερασπίστηκα κοπέλες που δούλευαν μαζί μου από τις καφρίλες και τη σεξιστική συμπεριφορά των «ανωτέρων»· και αυτό νομίζω ότι δεν το κάνουν πολλοί εκεί έξω.

Μου φαίνεται ότι πλέον κάποιοι άνθρωποι χρησιμοποιούν τη λέξη «φεμινισμός» για να κάνουν ό,τι γουστάρουν προκειμένου να ωφελήσουν τον εαυτό τους, χωρίς να χρειάζεται να δώσουν εξηγήσεις και να έχουν ευθύνες. Επίσης, παρατηρώ ότι οι φανατικές φεμινίστριες τείνουν να κυνηγούν με ασύλληπτο ζήλο την ανάδειξη μέσω της καριέρας. Γίνονται αδίστακτες προκειμένου να φθάσουν ψηλά, αντιγράφοντας άθελά τους τους σεξιστές εργοδότες που μισούσαν τόσο χρόνια (δείτε παρεμπιπτόντως την ταινία “The Devil Wears Prada”). Τέλος, το παράδοξο που έχω παρατηρήσει με τις μοντέρνες φεμινίστριες είναι ότι υπακούν απόλυτα σε μία αντίληψη της πατριαρχίας: ότι ο άντρας είναι άτρωτος. Για αυτό και τείνουν να θεωρούν εξαιρετικά αδύναμο (και να εγκαταλείπουν φυσικά) όποιον άντρα αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα κάποια στιγμή στη ζωή του. Είτε αυτό είναι ψυχολογικό, είτε είναι πρόβλημα υγείας, είτε οικονομικό. Παράδοξο, έτσι;

Κλείνοντας, αγαπητές γυναίκες, που ξέρετε πόσο σας λατρεύω, θα ήθελα να πω ότι ο ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ χρειάζεται ανθρώπους με όραμα και όρεξη, όχι ανθρώπους που εντείνουν το μίσος και αφήνουν πίσω τους κατεστραμμένες σχέσεις και δυστυχισμένους ανθρώπους. Ο φεμινισμός έχει ανάγκη ανθρώπους που πιστεύουν στην ισότητα και όχι την εκδικητικότητα. Ο φεμινισμός θέλει ανθρώπους που μπορούν να κατανοήσουν ότι η όποια διαφορετικότητα υπάρχει ανάμεσα στα δύο φύλα, προσφέρει αυτήν την απαραίτητη μαγεία στις σχέσεις.

Ας επιστρέψουμε πίσω στο κυρίως θέμα του άρθρου μας.

Εν τέλει, όλα είναι ζήτημα ανθρώπων. Και βλέποντας και το πως δρουν οι περισσότεροι άνθρωποι πλέον, αναρωτιέμαι αν αξίζει να ζήσεις μία ζωή by-the-book. Μία ζωή-θητεία, χωρίς συναισθήματα, όπου απλά θα κυνηγάς να φθάσεις τα «στάνταρ» που έχει θέσει η κοινωνία. Ένα σπίτι, ένα αμάξι, ένα κοινωνικού status. Και μετά, τι;  

Απλές σκέψεις. Σίγουρα δεν είμαι ο κατάλληλος να κρίνω άλλους.

Πηγή εικόνας: pixelle.co

Mr Robot

Ορίστε; Δεν έχεις δει ακόμη το «Mr Robot»;

Σταμάτα αμέσως να διαβάζεις αυτό το άρθρο, πήγαινε σπίτι, κλείσου μέσα, εξαφανίσου από τον έξω κόσμο και βγες μόνο όταν έχεις δει και τις τέσσερις σεζόν.

Η σειρά αυτή ξεχωρίζει. Όχι μόνο γιατί αφορά του γοητευτικό κόσμο του hacking, αλλά γιατί βάζει στο επίκεντρο την κοινωνία, την ψυχική υγεία και τις σχέσεις των ανθρώπων. Δεν θυμάμαι άλλη σειρά να έχει καταφέρει τόσο καλά να ισορροπήσει αυτά τα ευαίσθητα ζητήματα.

Η κατάρριψη της κοινωνικής ανισότητας και το όραμα για έναν πιο δίκαιο οικονομικά κόσμο, αποτελεί τον σκοπό του Elliot (για έναν από τους εαυτούς του Elliot, συγκεκριμένα) και της ομάδας του. Χακάρουν για καλό σκοπό. Μου αρέσει όμως που η ταινία δεν μένει στα κλισέ και δείχνει και την άλλη όψη: αυτή του απόλυτου χάους που προκαλούν οι πρωταγωνιστές με τις πράξεις τους. Η αλλαγή δεν έρχεται μέσα από έναν στρωμένο και εύκολο δρόμο· θυσίες από όλους απαιτούνται στο μεταξύ, για να έρθει στο τέλος το happy end για το κοινωνικό σύνολο.

Ταυτόχρονα, η σειρά σου δείχνει τη διαρκή πάλη του πρωταγωνιστή μας με τους δαίμονές του. Αυτή η εσωτερική μάχη δεν σταματά ποτέ και ο Elliot καταφεύγει σε κάθε είδους λύση για να αποφύγει τον ψυχικό πόνο. Και μπράβο στους δημιουργούς, που κατάφεραν να αποτυπώσουν τόσο ρεαλιστικά όσα λαμβάνουν χώρα στο μυαλό του Elliot. Γιατί έτσι είναι οι ψυχικές ασθένειες ή απλά οι άσχημες μέρες· γεμάτες δαίμονες, τρελές σκέψεις και πόνο. Και το πρώτο βήμα για να βγει κάποιος από αυτό το σκοτάδι, είναι να έχει δίπλα του ανθρώπους με κατανόηση.

Όπως μεταξύ άλλων η αδερφή του Elliot, Darlene, η οποία είναι πάντα εκεί δίπλα του. Γιατί αυτοί είναι οι αληθινοί άνθρωποι που χρειάζεται κάποιος στη ζωή του· άνθρωποι που βρίσκονται εκεί στα δύσκολα, που χαίρονται με τη χαρά σου, που πιστεύουν στα όνειρά σου.

Οπότε φίλε/φίλη, κάνε ένα δώρο στον εαυτό σου και παρακολούθησε το «Mr Robot».

Cheers!

Σουρεαλισμός

Παντού και πάντα, βλέπω μπροστά μου αυτά τα “shorts” του YouTube και, για κάποιον λόγο που δεν έχω καταλάβει, μικρά βιντεάκια του TikTok (αυτή η μάστιγα…) πάλι στο YouTube.

Προφανώς και πρόκειται για κάτι χορηγούμενο or something, γιατί παραμένουν εκεί καρφιτσωμένα, εκνευρίζοντας τον καθημερινό άνθρωπο που θέλει να χάσει ώρες από τη ζωή του παρακολουθώντας τα άπαντα του YT.

Παρακάτω, ο αλγόριθμος του YouTube κάνει τη δουλειά του και έτσι εμφανίζονται επιτέλους αυτά που μας ενδιαφέρουν. Βίντεο για άστεγους, βίντεο για ανθρώπους με διαφορετικότητα (“Special Books for Special Kids”, ο θησαυρός του ΥΤ, όπως έχουμε πει και σε προηγούμενο αρθράκι), βίντεο για την φτώχεια και την ανισότητα, βίντεο για τη φύση, βίντεο για την ψυχική και σωματική υγεία, βίντεο με ιστορίες ανθρώπων.

Κι έτσι, η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό είναι “σουρεαλισμός”. Από τη μια ημίγυμνες (ή και γυμνές) γυναίκες (δε λέω, ωραία είναι να τις βλέπεις) που για κάποιο λόγο συναγωνίζονται σε χαζομάρα με τα challenges της πλέμπας των social media, και εκεί κάπου τριγύρω θα βρεις τυπάδες που κάνουν όλων των ειδών της ποζεριές για πέντε δευτερόλεπτα δημοσιότητας. Προκλητικές ποζεριές πολλές φορές. Ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με Αμερική, εκεί οι φράσεις “superficial” και “show-off” εκτοξεύονται στο διάστημα. Από την άλλη, η πραγματικότητα.

Δεν υποστηρίζω σαφώς ότι πρέπει να ασχολείσαι 24/7 με όσα προβλήματα υπάρχουν γύρω σου. Αν το κάνεις, θα τρελαθείς° όπως κόντεψα για αυτόν τον λόγο να τρελαθώ κι εγώ. Εξάλλου, για να μπορέσεις να βοηθήσεις τον κόσμο γύρω σου, πρέπει να είσαι πρώτα εσύ καλά.

Παρόλα αυτά, είναι τουλάχιστον ηλίθιο και προκλητικό να αγνοείς ή να προσποιείσαι ότι δεν βλέπεις. Το πρώτο βήμα για έναν καλύτερο κόσμο, είναι να συνειδητοποιήσεις τι πραγματικά συμβαίνει γύρω σου.

Προφανώς και όλοι δικαιούμαστε στιγμές βλακείας στη ζωή μας. Μερικές στιγμές, όμως. Όχι μία ολόκληρη ζωή χτισμένη πάνω σε βλακείες.

Και δεν είναι μιζέρια ρε guys. Εκτιμώ πως είναι η απαραίτητη ισορροπία που πρέπει να διατηρήσουμε για μία ουσιώδη ζωή.

Για αυτό στα social media εντοπίζεται με ευκολία το πρόβλημα που θα αντιμετωπίσουμε αυτόν τον αιώνα. Άσχετα από τα τεράστια τεχνολογικά άλματα της ανθρωπότητας, αυτός ο αιώνας θα χαρακτηριστεί από την έλλειψη συναισθημάτων° ένας αιώνας εγωκεντρικότητας και έλλειψης φαντασίας στη ζωή, όπου όλοι θέλουμε να δείξουμε έναν ψεύτικο εαυτό. Αλλά η πραγματική ζωή είναι αλλού. Τίποτα πιο όμορφο από τα αληθινά συναισθήματα, τον αλτρουισμό, τη φαντασία έξω από το comfort zone, την ειλικρίνεια.

Aς μη σπαταλήσουμε τη ζωή μας σε πράγματα χωρίς ουσία.

Ένας πραγματικός θησαυρός στο YouTube

Βάλτε στη ζωή σας το Special Books by Special Kids.

Δεν θα πω ότι βλέποντας πολύ σοβαρότερα προβλήματα από τα δικά σου, εκτιμάς τη δική σου ζωή. Αλήθεια είναι βέβαια, αλλά, πρώτον, αυτή η φράση λέγεται συνέχεια. Δεύτερον, ο καθένας δίνει διαφορετική βαρύτητα σε κάθε είδους πρόβλημα και, τρίτον, ίσως υποτιμάμε κάποιες φορές άθελά μας τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν μεγάλες προκλήσεις στη ζωή τους, λέγοντας συνέχεια ότι υπάρχουν σημαντικότερα προβλήματα εκεί έξω.

Αυτό που μου αρέσει στο συγκεκριμένο κανάλι, έναν πραγματικό θησαυρό στο YouTube, είναι οι πρωταγωνιστές των βίντεο. Αυτή η θετικότητα, αυτή η χαρά, αυτή η αισιοδοξία, αυτή η ατέλειωτη όρεξη για ζωή, αυτή η καλοσύνη.

Μπράβο σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που μας εμπνέουν, μπράβο στον Κρις που μας προσφέρει όλο αυτό!
Σας ευχαριστούμε. 

https://www.youtube.com/c/SpecialBooksbySpecialKids

SBSK – Normalizing the Diversity of the Human Condition

Ένα από τα αγαπημένα μου:

Ζητάμε την παραίτηση του Κωνσταντίνου Μπογδάνου

Κε Πρωθυπουργέ, 

Ασχέτως των πολιτικών πεποιθήσεων του κάθε πολίτη αυτής της χώρας, η δημοσιοποίηση ονομάτων μικρών παιδιών με στόχο την προσέλκυση ψήφων μίας συγκεκριμένης ιδεολογίας, ξεπερνά κάθε προηγούμενο.

Όπως ήδη θα γνωρίζετε, η ιστοσελίδα meaculpa.gr που ανήκει σε κοντινό πρόσωπο του Κωνσταντίνου Μπογδάνου και ανήκε στον ίδιο μέχρι το 2019, προχώρησε στη δημοσιοποίηση ενός “σοκαριστικού” καταλόγου μαθητών, με αφορμή το ότι “μεταξύ των 20 μαθητών, δύο μόνο έχουν ελληνικά ονόματα”. Ο βουλευτής στη συνέχεια περιέγραψε την “κατάσταση εκτάκτου ανάγκης” στην οποία έχει περιέλθει η Αθήνα και προώθησε με περίσσιο ζήλο το άρθρο του ιστότοπου. Όπως ήταν φυσικό, τα ονόματα διαγράφηκαν μόλις ξεσηκώθηκαν αντιδράσεις. 

Εκτός από την νομικά παράνομη δημοσιοποίηση ονομάτων, ειδικά όταν πρόκειται για μικρά παιδιά (όσες φορές και αν επισημανθεί, παραμένει απίστευτο), η πράξη αυτή μας γυρίζει πίσω. Συγκεκριμένα, μας γυρίζει σε εποχές ναζιστικής προπαγάνδας, σε μαύρες, σκοτεινές εποχές που η Ευρώπη πάλεψε σκληρά να αφήσει πίσω. 

Η ανοχή σε τέτοιες ακραίες απόψεις και συμπεριφορές, δεν αποτελεί ένα δείγμα δημοκρατίας αλλά συνενοχή και ταύτιση. 
Δεχόμαστε μία διαφορετική άποψη, αλλά δεν θα δεχθούμε το μίσος, και ειδικά τέτοιου τύπου μίσος. 

Είμαστε πολίτες του κόσμου.
Πιστεύουμε μόνο σε έναν κόσμο με ίσες ευκαιρίες. Σε έναν κόσμο χωρίς διακρίσεις. Σε έναν κόσμο που αγκαλιάζει τα προσφυγόπουλα.
Γιατί αυτός ο τόπος ξέρει από προσφυγιά, κι ευχόμαστε όλοι να μην χρειαστεί να το θυμηθεί ξανά. 

Με εκτίμηση, 
Κάποιος πολίτης.

Keith, λείπεις

Post μας στο Facebook για την Παγκόσμια Ημέρα Πρόληψης της Αυτοκτονίας

Δεν είμαστε εδώ για να είμαστε απόντες, αλλά για να σε βοηθήσω και να με βοηθήσεις.

Δεν είμαστε εδώ για να καταδικάζουμε, αλλά για να καταλάβουμε βαθιά ο ένας τον άλλον.

Δεν είμαστε εδώ για να χαρακτηρίσουμε και να περιγελάσουμε τον διπλανό μας, αλλά για να νιώσουμε έστω για λίγο πως βρισκόμαστε στη θέση του.

Δεν είμαστε εδώ για να δαιμονοποιήσουμε τις σκέψεις ή ακόμη και την πράξη, αλλά για να σκεφτούμε τί πραγματικά κρύβεται πίσω από αυτές.

Γιατί ακόμη και η ιδέα της αυτοκτονίας χωρίς απαραίτητα την πρόθεση, μπορεί να φαντάζει ως μία ανακούφιση κάποιες φορές.

Γιατί η πανδημία του 21ου αιώνα, είναι η ψυχολογία μας και η συνεχής ανικανότητα να νιώσουμε χαρούμενοι σε έναν κόσμο που «τρέχει».

Γιατί αυτή η κοινωνία, παρά την αλματώδη πρόοδο των τελευταίων δεκαετιών, βυθίζεται σε μία εποχή έλλειψης συναισθημάτων.

Κανένας δεν θέλει στην πραγματικότητα να πεθάνει· απλά δεν θέλει να ζει δυστυχισμένος.

Παγκόσμια Ημέρα για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας σήμερα, 10η Σεπτεμβρίου.

Τοιχογραφία του μοναδικού Keith Flint στο Hackney του Λονδίνου, για να τιμηθεί η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Πρόληψης της Αυτοκτονίας.

(Πηγή εικόνας: nme.com)

“Μυστικά” για χαρούμενη ζωή; Καλή φάση

Ο αλγόριθμος της Google τιλτάρει κάποιες φορές, αποτυγχάνοντας παταγωδώς να σου εμφανίσει άρθρα τα οποία σε ενδιαφέρουν.

Και κάπως έτσι εμφανίστηκαν μπροστά μου τα «τέσσερα μυστικά για μία χαρούμενη ζωή» (ήδη γελάω). Για να δούμε τί λέει ο αγαπητός αρθρογράφος. Α, ωραία ένα από τα μυστικά για χαρούμενη ζωή είναι να μείνουμε με όλους τους τρόπους μακριά από το κάπνισμα. That was easy, 25% εξασφαλισμένης χαράς for life. Αλλά, μισό λεπτό, και καλά ότι δεν ξέρουμε πως το κάπνισμα βλάπτει και ο αρθρογράφος βρήκε το νόημα της ζωής με το να μη καπνίζει; Ρε φίλε, όλοι το ξέρουμε, χαίρω πολύ. Αυτό είναι το ένα από τα τέσσερα μυστικά που προτείνεις για «χαρούμενη» ζωή;

Καταρχάς, και μόνο που θα βάλεις αυστηρά όρια στον εαυτό σου σε τέτοια όχι τόσο σημαντικά πράγματα, έχεις χάσει το παιχνίδι. Προσωπικά σιχαίνομαι το τσιγάρο σαν συνήθεια, ακόμη και αν καπνίζω (πλέον περιστασιακά, ευτυχώς). Αν όμως ήταν τόσο εύκολα τα πράγματα, σύμφωνα με τις συμβουλές σου, όλη η ανθρωπότητα θα απολάμβανε μία χαρούμενη ζωή αν δεν κάπνιζε, δεν έπινε και έκανε γυμναστική. Χμμμμ… Ξέρω πολλούς ανθρώπους που τα κάνουν όλα αυτά. Δεν θυμάμαι όμως να είναι όλοι χαρούμενοι. Άλλοι είχαν βαριά κατάθλιψη, άλλοι βάραγαν κόσμο. Οπότε αυτές οι καλές συνήθειες που αναφέρεις, βελτιώνουν όντως τη ζωή σου, αλλά μόνο όταν έχεις λύσει άλλα, ασύγκριτα πιο σημαντικά προβλήματα. Πιάνεις τί θέλω να πω ρε μπρο (που λένε και οι Ν-τράπερς);

Πέρα από αυτά όμως, ποιος ξέρει το μυστικό για μία χαρούμενη ζωή; Ο κάθε άνθρωπος που έχει ζήσει πραγματικά, έχει κάτι να προσφέρει σε αυτή την αιώνια συζήτηση που μας απασχολεί μετά την πέμπτη μπύρα. Ακόμη και στην περίπτωση που μιλάμε σωστά, αδυνατούμε στην πραγματικότητα να ακολουθήσουμε τις συμβουλές που δίνουμε στους γύρω μας.

Η έννοια της «χαράς» είναι υποκειμενική, για αυτό ποτέ μη βιαστείτε να κρίνετε «από την απέξω» κάποιον ως χαρούμενο ή δυστυχισμένο. Μόνο αυτός/αυτή ξέρει πως νιώθει. Πόσες φορές άραγε βιαστήκατε να ζηλέψετε έναν άνθρωπο με πολλά χρήματα και αμάξια, μέχρι να μάθετε ότι υποφέρει από κάτι; Πόσες φορές, ως πλούσιοι, λυπηθήκατε υποσυνείδητα έναν συνάνθρωπο που προσπαθεί σκληρά να τα βγάλει πέρα, μέχρι να καταλάβετε ότι ζει πιο όμορφες στιγμές στη ζωή του σε σύγκριση με τη δική σας;

Ο καθένας λοιπόν έχει κάτι να πει σε αυτή τη συζήτηση. Είμαι από τους πλέον ακατάλληλους να δίνω συμβουλές σε άλλους. Για να είμαι ειλικρινής, μετά βίας εφαρμόζω τα μισά από τα παρακάτω και βλέπω τον αντίκτυπο στη ζωή μου· γι’ αυτό και θεωρώ αυτές τις συμβουλές τόσο σημαντικές.

Ξεκινάμε, amigos:

  • Πρώτη και σημαντικότερη συμβουλή φιλαράκι μου: ακολούθησε αυτό που θες εσύ.

Φίλη/φίλε, ό,τι και να κάνεις για τους υπολοίπους, στο τέλος θα καταλάβεις ότι ζεις για εσένα. Μην επιτρέψεις σε κανέναν να καθορίσει τη δική σου πορεία. Αν οι άνθρωποί σου σε αγαπάνε πραγματικά, οι ίδιοι θα σε παροτρύνουν να ακολουθήσεις αυτό για το οποίο νιώθεις ότι γεννήθηκες. Αυτό φυσικά, δεν αποκλείει το να είσαι ρεαλιστής/στρια και να εστιάσεις παράλληλα σε κάτι «πιο χειροπιαστό». Ακόμη όμως και αυτό το αντικείμενο, οι σπουδές, το άθλημα, το οτιδήποτε, θα πρέπει να είναι κάτι που σου αρέσει.

Σκέψου και το εξής παράδοξο: παλεύουμε να χτίσουμε μία άνετη ζωή για να καταφέρουμε στο τέλος το «ουτοπικό», δηλαδή να έχουμε χρόνο και πολυτέλεια να κάνουμε τα πράγματα που μας αρέσουν. Γιατί να περιμένεις λοιπόν τόσο χρόνια, στα οποία θα κάνεις πράγματα που δεν γουστάρεις, θα έχει άπειρες εσωτερικές μάχες και θα βγάζεις προς τα έξω μία μιζέρια που δεν σου ταιριάζει; Ακολούθησε αυτό που σου αρέσει τώρα.

Προσωπικά, αν ήμουν πάλι 18 χρονών, δεν θα άκουγα τους πάντες που μιλούσαν για οικονομικά και δουλειές «που έχουν λεφτά» και τέτοιες μαλακίες. Έτσι κι αλλιώς, λεφτά μέσα στην κρίση δεν έβγαλε κανείς. Αν είχα τότε ωριμότητα και μέντορες, θα ακολουθούσα μόνο την καρδιά μου, δηλαδή Μαθηματικά, ποδόσφαιρο, μουσική, εθελοντισμό, φύση. Τις ρίζες μου, εκεί που παλεύω να επιστρέψω εν τέλει το τελευταίο χρονικό διάστημα.

Μην αφήσεις ποτέ κανέναν ηλίθιο να υποτιμήσει τα όνειρά σου και να σου πει ότι δεν μπορείς να κάνεις κάτι.

  • Μη δίνεις δεκάρα για το τί λένε οι άλλοι.

Η ζωή γίνεται πολύ καλύτερη όταν το συνειδητοποιήσεις και το κάνεις αυτόματα πλέον. Άκου μόνο αυτά που ξέρεις ότι έχουν λογική, για παράδειγμα την κριτική σε μία συνήθειά σου που βλάπτει τους γύρω σου. Σε αυτήν την περίπτωση, ναι, να ακούσεις και να βελτιωθείς. Τα υπόλοιπα είναι χάσιμο ενέργειας και χρόνου.

Οι γύρω σου πάντα θα έχουν κάτι να πουν, ειδικά σε κοινωνίες όπως η ελληνική όπου ο καθένας προσπαθεί να κατασπαράξει τον άλλον. Ό,τι και να κάνεις, καλό ή κακό, πάντα κάποιος θα έχει κάτι να πει· οπότε, γράψτους στα παπάρια σου.

  • Να είσαι ειλικρινής.

Στο τέλος, πάντα η αλήθεια θα λάμπει, οπότε είναι χάσιμο χρόνου να λες ψέματα. Ακόμη πιο σημαντικό, κοίτα να είσαι ειλικρινής με το ποιος είσαι και το πως νιώθεις. Σε έναν κόσμο που όλοι προσποιούμαστε ότι είμαστε κάποιο άλλο άτομο, η ειλικρίνεια αποτελεί υπέρτατο αγαθό.

  • Μη βλάπτεις ρε μαν.

Αν πάρουμε πάλι σαν παράδειγμα την ελληνική κοινωνία, θα καταλάβουμε με πόσο λάθος αξίες μεγαλώσαμε. Η «λογική» στα Βαλκάνια σε προστάζει να βλάψεις τον διπλανό σου, για να επωφεληθείς έμμεσα ή άμεσα. Και αυτό είναι το «φυσιολογικό». Σκεφτείτε αυτό: πόσες φορές ακούσατε να παρουσιάζεται ως «μάγκας» (ξερνάω από τα μάτια) ο θύτης και «κορόιδο» το θύμα; Ας πούμε, ο «μάγκας» έφαγε τα λεφτά ενός «κορόιδου». Τί ανθρωπάκια που είμαστε κάποιες φορές. Απορώ και εξίσταμαι, πώς γίνεται να ευημερούσαν στην κοινωνία μας επί δεκαετίες τέτοια σκουπίδια; Βασικά ήδη ξέρουμε: χάρη στη δική μας ανοχή.  

Μην υιοθετείτε τέτοιες άκρως τοξικές συμπεριφορές προς άλλους και, επίσης μην μένετε σιωπηλοί όταν τις βλέπετε μπροστά σας. Ναι, να βρίσετε και να ξεφτιλίσετε κάποιον που βλάπτει και είναι περήφανος για αυτό, να ξεφτιλίσετε όσους υποστηρίζουν και διαιωνίζουν τέτοιες νοοτροπίες.

  • Μην βάζεις όρια στον εαυτό σου για τα απλά.

Το αναφέραμε και στην εισαγωγή. Θες να ξεσκάσεις και να το ρίξεις έξω μέχρι το πρωί; Να το κάνεις. Δεν θες να βγεις αλλά αναγκάζεσαι να το κάνεις για να μη δείξεις ότι βαριέσαι ή έχεις τις «μαύρες» σου; Μην βγεις. Μη βάζεις όρια για αυτά τα μη σημαντικά πράγματα, διότι συσσωρεύεις θλίψη, μιζέρια και απωθημένα.

  • Βόλταρε και ταξίδευε.

Η Γη υπάρχει για κάποιον λόγο. Ανακάλυψέ τη. Και δε χρειάζεται να πας στο Βόρειο Πόλο ή την Αλάσκα για να νιώσεις σαν τον τύπο από το «Into the Wild». Κοίτα γύρω σου και δες πόση ομορφιά υπάρχει. Η φύση είναι ένα δώρο στη ζωή μας, μην το αγνοήσεις.

  • Αποδέξου τον εαυτό σου, τα βασικά του χαρακτηριστικά.

Δεν ξέρω πως γίνεται, δεν το έχω καταφέρει. Αλλά φαντάζομαι αποτελεί βασικά προϋπόθεση για να καταλάβεις τί θες πραγματικά και να βρεις τη γαλήνη σου.

  • Μην αφιερώνεις χρόνο σε ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται για σένα.

Επίσης δεν το έχω καταφέρει, οπότε δεν ξέρω πως γίνεται. Όταν όμως κάποιος το καταφέρει, εξοικονομεί πολύτιμο χρόνο που μπορεί να αφιερώσει στον εαυτό του ή άλλα άτομα. Εξάλλου, ο χρόνος μας σε αυτόν τον κόσμο είναι περιορισμένος, ας μην το ξεχνάμε.

  • Άκου μουσική.

Είπαμε πριν ότι η φύση αποτελεί ένα δώρο στη ζωή μας. Το ίδιο και η μουσική. Η μουσική κάνει τα πάντα καλύτερα. Αν υπάρχει ένας άνθρωπος εκεί έξω που υποστηρίζει το αντίθετο, είμαι πραγματικά πολύ περίεργος να ακούσω την αιτιολογία του.  

  • Αν μπορείς να φτιάξεις τη μέρα κάποιου, κάνε το (τσαμπέ είναι).

Ακριβώς, δωρεάν είναι. Πόσες φορές είχατε μία κακή ημέρα και η καλή διάθεση, το χαμόγελο, η ευγένεια κάποιου σας έφτιαξε τη μέρα; Κάνε κι εσύ το ίδιο λοιπόν.

  • Παραδέξου τα λάθη σου και βελτιώσέ τα.

Τέλειος δεν είναι κανείς. Βελτιώσου μέχρι το σημείο που δεν θα βλάπτεις άλλους και, πολύ σημαντικό, δεν θα χάσεις τον εαυτό σου.

  • Αποδέξου τις μεγάλες κακοτυχίες· μην αποδεχθείς ποτέ την αδικία.

Όλα τα άσχημα, οι αρρώστιες, οι ατυχίες, τα προβλήματα, ο θάνατος είναι μέσα στη ζωή δυστυχώς. Και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτό. Πρέπει να το αποδεχθούμε και να συμφιλιωθούμε με αυτές τις ιδέες, για να είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι όταν τα άσχημα θα μας χτυπήσουν την πόρτα.

Δεν πρέπει όμως ποτέ να αποδεχθούμε την αδικία ως κάτι φυσιολογικό διότι, σε αντίθεση με τα παραπάνω, μπορούμε να κάνουμε πολλά για να την εξαλείψουμε από τις ζωές μας.

  • Σεβάσου τα χρήματα αλλά ποτέ μην τα ερωτευτείς.

Τα χρήματα είναι ένα μέσο φίλε. Προσπάθησε με τίμιο τρόπο για αυτό, αλλά ποτέ μη γίνεις υποχείριό τους. Κανένας δεν αγόρασε την ευτυχία με τα χρήματα, trust me.

  • Εστίασε 90% παρόν, 10% μέλλον και 0% παρελθόν.

Αυτό.

  • Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε.

Μέχρι και Θρησκευτικά επικαλέστηκα, εκεί με φτάσατε. Το πιάνετε όμως το νόημα. Μη βιάζεστε να κρίνετε, χωρίς να ξέρετε την ιστορία που κρύβεται πίσω από τον κάθε άνθρωπο.

  • Κάνε ζωή, όχι θητεία.

Όπως αναφέρεται στο «Braveheart», και στα «Broscar» είχαν την αξιοπρέπεια να εστιάσουν στη σημαντικότερη ατάκα της ταινίας, «όλοι πεθαίνουν, αλλά λίγοι ζουν πραγματικά».

Τέλος, μείνε μακριά από αρθρογράφους-ξερόλες (όπως σε αυτό το άρθρο για παράδειγμα· αν κι εγώ δηλώνω blogger και όχι αρθρογράφος, ρεμάλια) που αναφέρουν τα ίδια και τα ίδια, γεμίζοντας τον κοσμάκη με ενοχές.

Τον δρόμο για τη χαρά μας, τον χαράζουμε εμείς και μόνο εμείς.

I wanna be there again…

Γιατί έχεις γεννηθεί δηλαδή;

Κάποιοι από τους πραγματικά ευτυχισμένους ανθρώπους είναι όσοι έχουν καταφέρει να ασχολούνται με αυτό που τους αρέσει· ή έστω προσπάθησαν να κάνουν πράξη μερικά από τα όνειρά τους.

Μερικές φορές, ιδιαίτερα όταν είσαι χαρούμενος ή είσαι υπό την επήρεια αλκοόλ (αυτά τα δύο συνδυάζονται πολλές φορές), νιώθεις κάτι μέσα σου να σε “τρώει” και να σου λέει ότι μπορείς να κάνεις κάτι άλλο στη ζωή σου, ή να προσπαθήσεις -και αυτό είναι υπεραρκετό για να είσαι χαρούμενος.

Με δεδομένο ότι εδώ στην Ευρώπη δεν απειλούμαστε ανά πάσα στιγμή με μία βόμβα πάνω στο σπίτι μας, όπως συμβαίνει σε πολύπαθες χώρες, κι επίσης δεν έχουμε ακόμη συμβόλαιο αθανασίας, είναι αψυχολόγητο να μην προσπαθήσουμε για αυτά που πιστεύουμε ότι έχουμε γεννηθεί.

Και πραγματικά ρε φίλε, ρώτησες ποτέ τον εαυτό σου «γιατί υπάρχω;». Ή απλά ακολούθησες τη νόρμα και η επιβίωση σου κατανάλωσε όλη την όρεξη και δημιουργικότητα; Αν έχεις την τύχη να μη χρειάζεται να παλεύεις συνέχεια για την οικονομική επιβίωση, μήπως αφιέρωσες τον χρόνο σου σε αυτά που ονειρεύτηκαν άλλοι για σένα; «Άλλοι» λέγοντας, δεν εννοώ μόνο τον στενό κύκλο σου, αλλά και τα πρότυπα που έθεσε η κοινωνία γύρω σου. Είναι όμως αυτό για το οποίοι νιώθεις ότι έχεις γεννηθεί;

Νιώθεις πως υπάρχεις για να ικανοποιείς τους υπολοίπους και να γεμίζεις τοξικότητα; Ή για να παίξεις μπάλα, να εξερευνήσεις τη φύση, να βοηθήσεις τους ανθρώπους γύρω σου, να ταξιδέψεις, να δημιουργήσεις;

Η μέρα που συνειδητοποιήσεις για ποιο λόγο -νιώθεις ότι- γεννήθηκες σε τούτη τη Γη που την πατούμε (όλοι μέσα θε να μπείτε που θα έλεγε και η Σωσώ), θα είναι μία μέρα σημαντική. Δεν είναι απίθανο να σου καθορίσει τη ζωή. Θα ξέρεις τί σου αρέσει πραγματικά, θα εστιάσεις σε αυτά που κάνουν χαρούμενο εσένα πρώτα απ’ όλα. Έτσι το βλέπω εγώ δηλαδή. Αν καταφέρεις και κάνεις ένα από τα τόσα πράγματα που σου αρέσουν και σε εκφράζουν, έχεις θέσει τις βάσεις για να είσαι καλά.

Γιατί, στο κάτω-κάτω, μια ζωή την έχουμε που λένε και όλοι. Θα έχεις πάλι την ευκαιρία να προσπαθήσεις για όσα σου αρέσουν πραγματικά;

Όπως έλεγε και ο υπεργαμάτος Κερτ στο “The Punisher”, μιλώντας στον Φρανκ:

«Είναι μέρος του προβλήματος: Δε θέλουμε πλέον να είμαστε ο εαυτός μας. Διαδίκτυο, social media, διαγωνισμοί ταλέντων για μαλάκες… Όλοι θέλουν να γίνουν κάποιος άλλος. Κανείς δεν είναι ευχαριστημένος με το να είναι ο εαυτός του. Επίσης, τους αφαιρεί κάθε υπευθυνότητα. Εσύ Φρανκ; Τί θα σε κάνει ευτυχισμένο;».

“Wanderer above the Mist”, Caspar David Friedrich

Για τη δολοφονία της Καρολάιν

Μόλις είχα δει άνθρωπο που υποτίθεται ότι πενθεί αληθινά, να βγαίνει σε κανάλια και να κάνει σόου και μεγάλες δηλώσεις, είπα σε έναν φίλο “ρε μαν είμαι σχεδόν σίγουρος ότι αυτός τη σκότωσε την κοπέλα, αλλιώς δεν θα είχε ανάγκη να τα κάνει όλα αυτά”.

Πολλοί υποπτεύθηκαν το ίδιο. Δυστυχώς αυτό επιβεβαιώθηκε. Έτσι είχε γίνει και στο παρελθόν αν θυμάστε. Με συζύγους (άνδρες και γυναίκες) και γονείς να ψάχνουν ακόμη και στην κα Νικολούλη τους δικούς τους, ενώ τους είχαν δολοφονήσει οι ίδιοι.

Στο μεταξύ όμως, χωρίς στοιχεία φυσικά, δημοσιογράφοι, πολιτικοί και λοιποί, κατηγορούσαν τους μετανάστες συνολικά για όλα αυτά τα εγκλήματα. Παράλληλα, ως επιχείρημα για το “χαρούμενο ζευγάρι” ακούσαμε να επικαλούνται ακόμη και τις φωτογραφίες του στα social media.

Πέντε πολύτιμα μαθήματα λοιπόν από αυτή τη συγκλονιστική ιστορία:

Καλοί και κακοί άνθρωποι υπάρχουν παντού, σε όλες τις εθνικότητες.

Δεν βιαζόμαστε να βγάζουμε συμπεράσματα και να είμαστε προκατειλημμένοι προς αυτούς που θέλουμε να βάλουμε στο στόχαστρο.

Δεν βασιζόμαστε στην εικόνα και δη την ψεύτικη που βγαίνει προς όλους, όπως γίνεται στα social media.

Δεν βασιζόμαστε στο επάγγελμα και την οικονομική κατάσταση για να συμπεράνουμε ότι κάποιος είναι άνευ υποψίας.

Τέλος, άνθρωπος που κρεμά ένα σκύλο, δεν γίνεται να είναι νορμάλ.

Επείσθην

Είμαι υποστηρικτής της πράσινης ανάπτυξης.

Όχι βέβαια όταν παρεκτρέπεται στον βωμό του κέρδους, αλλά όταν πραγματικά το κίνητρο είναι η προστασία του περιβάλλοντος και τα οφέλη για την κοινωνία.

Οι ανεμογεννήτριες αποτελούν μέρος της πράσινης ανάπτυξης και ειδικότερα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Σίγουρα προτιμώ ως πηγή ενέργειας τον αέρα, τον ήλιο, την ορμή του νερού και όχι τον απαίσιο άνθρακα, που έχει καταστρέψει ζωές και ουκ ολίγα μέρη αυτού του πλανήτη.

Με τη χρήση υδροηλεκτρικής και ηλιακής ενέργειας συμφωνούν πάνω-κάτω όλοι. Ειδικά για την Ελλάδα, είναι απίστευτο -κι όμως ελληνικό- να μην εκμετελλευόμαστε τον άπειρο ήλιο -ενώ το έχουν καταφέρει σε χώρες όπως η Σουηδία και η Ολλανδία ξέρω ‘γω- και να βλέπουμε ακόμη τη βρωμερή μαυρίλα πάνω από Μεγαλόπολη και Πτολεμαΐδα.

Όταν όμως η συζήτηση έρχεται στην αιολική ενέργεια, βλέπουμε πολλούς ανθρώπους να αντιδρούν. Και σκεφτόμουν πριν κάποια χρόνια «γιατί κάποιος να μην προτιμά μία ανανεώσιμη πηγή ενεργειας σε μία εποχή που ο άνθρωπος έχει υπεραντλήσει τους πόρους της Γης και τη ρυπαίνει ανελέητα;». Σίγουρα στο debate (“ντιμπέι” που έλεγε και μία ψυχή) άνθρακας VS αιολική ενέργεια, φαντάζομαι ότι κάθε άνθρωπος που έχει έστω λίγα γραμμάρια μυαλού και ενσυναίσθησης προτιμά την αιολική ενέργεια. Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι το που τοποθετούνται οι ανεμογεννήτριες: στα βουνά.

Στην Ελλάδα έχουμε την τεράστια τύχη να έχουμε εκατοντάδες πανέμορφα βουνά. Τα βουνά, πόσο μάλλον αυτά που μας μεγάλωσαν, είναι ένα πανέμορφο μέρος που δεν πρέπει να καταστραφεί ποτέ. Είναι η απόδειξη ότι η φύση ήταν ακόμη πιο όμορφη πριν την παρέμβαση των ανθρώπων. Τον τελευταίο χρόνο που άρχισα να εξερευνώ εκτεταμένα, κατάλαβα ότι η μαγεία των βουνών είναι μοναδική. Αυτή η γαλήνη, η απίστευτη ομορφιά, η ηρεμία. Και δεν μπορώ να καταλάβω πως κάποιοι ηλίθιοι (στην καλύτερη περίπτωση ηλίθιοι, στη χειρότερη εγκληματίες) έχουν την καρδιά (την ποια?) να καίνε και να ξεριζώνουν δέντρα, για κάποια μέτρα γης ή χρήμα. Παρένθεση, αυτό είναι ένα κοινό χαρακτηριστικό υποανάπτυκτων χωρών (δείτε σε ποιες χώρες παγκοσμίως διαλύουν τη φύση, και θα καταλάβετε). Πλέον δεν μπορώ να σκεφτώ πως όταν φθάσουμε στην κορυφή ενός βουνού, θα αντικρίσουμε μία ανεμογγενήτρια. Και, ξαναλέω, είμαι φανατικός υποστηρικτής των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

Ας φθάσουμε λοιπόν σε κοινό έδαφος φίλοι: Η αιολική ενέργεια αποτελεί ένα μέσο για να προστατέψουμε το περιβάλλον και να μεταβούμε σε μία πιο βιώσιμη εποχή. Ως εκ τούτου, δε θα πρέπει να βλάπτει το περιβάλλον για κανέναν λόγο και, άρα, δεν πρέπει να τοποθετηθεί στα καταπράσινα βουνά. Δόξα τον φανταστικό φίλο, η Ελλάδα έχει άπειρες βραχονησίδες και ακατοίκητα νησιά που θα ήταν η τέλεια επιλογή για την τοποθέτηση ανεμογεννητριών.

Οπότε αναθεωρώ τις σκέψεις που είχα κάποτε και συντάσσομαι κι εγώ με όσους δεν θέλουν ανεμογεννήτριες στα υπέροχα βουνά μας! Να μην ανταλλάξουμε ούτε ένα δέντρο για ανεμογεννήτριες!

(Πηγή εικόνας: eletaen.gr -ναι ΟΚ)

200 χρόνια σύγχρονη Ελλάδα· and then what?

Το σόου στήθηκε για τα 200 χρόνια εμφυλίων και αναξιοκρατίας.

Τα εισιτήρια ήταν μόνο για θέσεις VIP και ανθρώπους με ελάχιστα ή καθόλου ένσημα στη ζωή τους, όπως ο Κάρολος. Στο σόου παρευρέθηκαν άνθρωποι που σιχαίνονται τη λέξη «επανάσταση» και που, αν ζούσαν τότε, θα ήταν αυτοί που θα δολοφονούσαν, θα φυλάκιζαν ή ακόμη και θα σταύρωναν τους πραγματικούς επαναστάτες. Δεν είναι κάπως ειρωνικό;

Από το σόου των 200 χρόνων απουσίαζαν εκκωφαντικά όσοι δεν μπορούσαν να βγουν έξω λόγω των κανονισμών του κορονοϊού, όσοι είχαν χάσει κάθε διάθεση για χορούς και πανηγύρια, αλλά και όσοι έχουν έστω μία ελάχιστη διάθεση να σκεφτούν και να δουν την πραγματικότητα.

Όπως και να έχει, τα 200 χρόνια αποτελούν ορόσημο για την πολύπαθη Ελλάδα μας. Άλλαξαν όμως όλα από τότε; Σαν κοινωνία, πραγματοποιήσαμε μεγάλα άλματα προς τα εμπρός; Για να δούμε πως είναι η ελληνική κοινωνία τώρα.

Ελλάδα λοιπόν:

Η χώρα που λέμε και ξαναλέμε ότι είναι η πιο όμορφη του κόσμου (και μάλλον είναι), αλλά δεν είχαμε ποτέ λεφτά και χρόνο να πάμε στα μέρη της.

Η χώρα στην οποία οι πολίτες είναι περήφανοι για τη φύση της, αλλά πολλοί εξ αυτών εύκολα θα έβαζαν φωτιά ή θα πέταγαν σκουπίδια στο δάσος.

Η χώρα που άνθρωποι διατυμπανίζουν ότι οι Έλληνες ενωμένοι είναι ανίκητοι, αλλά η πλειοψηφία δεν ενώθηκε ποτέ στα χρονικά της ιστορίας.

Η χώρα που είμαστε περήφανοι για τους Έλληνες του εξωτερικού αλλά όταν αυτοί βρίσκονταν ακόμη εδώ, τους διώχναμε και τους ειρωνευόμασταν.

Η χώρα που κατηγορούμε για τα δεινά μας τους μετανάστες και τους προσφυγές, τη στιγμή που πάνω από το ένα τρίτο του ελληνισμού παγκοσμίως ζει στο εξωτερικό.

Η χώρα που κάνουμε ότι αγαπάμε τους ξένους όταν φέρνουν μαζί τους λεφτά ως επενδυτές ή τουρίστες.

Η χώρα που σνομπάρουμε τους ξένους ως “ρομπότ” και “κρύους”, αλλά παρόλα αυτά δεν νοιαζόμαστε αν ο άστεγος ή ο ναρκομανής πεθαίνει έξω από την πόρτα μας.

Η χώρα στην οποία όλοι οι πολίτες θέλουν αλλαγή, αλλά δεν προτίθενται για κανέναν λόγο να αλλάξουν οι ίδιοι.

Η χώρα που ζητά ένα καλύτερο μέλλον, αλλά η πλειοψηφία επιλέγει πάντα μα πάντα αυτούς που την κρατούν πίσω και διαλύει οτιδήποτε μπορεί να την πάει μπροστά.

Η χώρα που η Εκκλησία έχει μεγαλύτερη επιρροή από την Παιδεία και την Επιστήμη.

Η χώρα που δίνει στις οδούς της τα ονόματα διεφθαρμένων εξουσιομανών αλλά παράλληλα η πλειοψηφία των πολιτών δεν ξέρει ποιος ήταν ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο.

Η χώρα που καταδικάζουμε τις απαράδεκτες ενέργειες του δικτάτορα Ερντογάν αλλά παράλληλα κάποιοι θέλουν να πάρουν την Πόλη.

Η χώρα που σε κυνηγά για μισό ευρώ αν είσαι φτωχός, αλλά σου χαρίζει εκατομμύρια αν έχεις ήδη εκατοντάδες εκατομμύρια.

Η χώρα που όλοι βρίζουν τους πολιτικούς αλλά αν θέσει υποψηφιότητα κάποιος που όντως θέλει ένα καλύτερο μέλλον και προτίθεται να προσπαθήσει για ίσες ευκαιρίες μεταξύ των πολιτών, δεν θα να τον ψηφίσει ούτε ένας στους εκατό.

Υπάρχει όμως και μία άλλη πλευρά.

Ελλάδα:

Η χώρα με μία ασύλληπτη ομορφιά, με έναν μοναδικό συνδυασμό γαλάζιων θαλασσών και καταπράσινων βουνών.

Η χώρα με τον καλύτερο καιρό στον κόσμο.

Η χώρα στην οποία ξέρουμε να περνάμε καλά και αυτό μας έχει σώσει μέχρι στιγμής.

Η χώρα που μία Τετάρτη βράδυ θα βγούμε μέχρι αργά και θα πάμε σχεδόν άυπνοι για δουλειά, έτσι, γιατί μπορούμε (σ.σ.: μπορούσαμε).

Η χώρα που έβγαλε γενεές βιοπαλαιστών.

Η χώρα που κάποιοι άνθρωποι θα κάνουν τα πάντα για να σε βοηθήσουν και να σου παρέχουν ένα πιάτο φαγητό.

Η χώρα που κάποιοι άνθρωποι σέβονται πραγματικά τον πόνο του άλλου.

Η χώρα που πάντα μία μειοψηφία θα έχει τρομερή όρεξη για μία καλύτερη ζωή και, έμπρακτα, σχεδόν θα σώζει την κατάσταση για τη θλιβερή πλειοψηφία.

Η χώρα που πάντα θα αγαπάμε, ακόμη και αν μας πληγώνει μερικές φορές.

Τί μας χώριζε και μας χωρίζει από αυτήν την όμορφη πλευρά της Ελλάδας; Τί δεν μας απομακρύνει μία για πάντα από την άσχημη πλευράς αυτής της πανέμορφης χώρας;

Η έλλειψη αυτοκριτικής, εκτιμώ. Πρώτα εντοπίζεις το πρόβλημα, μετά ξεκινά η δύσκολη προσπάθεια να το βελτιώσεις.

Οπότε, 200 χρόνια μετά την Επανάσταση, ποιο μέλλον θέλουμε; Ένα μέλλον καλύτερο για όλους, ή ένα μέλλον που θα είναι προσκολλημένο στο παρελθόν;

Μετά από όλα αυτά λοιπόν, χρόνια πολλά Ελλάδα!!

Σου ευχόμαστε ένα καλύτερο μέλλον!

Είμαι αρκετά αισιόδοξος ότι αυτό το μέλλον θα έρθει!

Ίσως νομίζετε ότι αυτή η φωτογραφία δεν κολλάει πουθενά, αλλά κι όμως είναι άκρως σχετική.

Αυτή η αίσθηση που ένιωθα όταν άραζα σε αυτό το σημείο, είναι αυτό που ονειρεύομαι για όλη τη ζωή στην Ελλάδα μελλοντικά.

Ένα από τα αγαπημένα μου των ΑΜΑΝ

Ο αλγόριθμος του Γιουτού κάνει καμιά φορά θαύματα.

Ενώ τις περισσότερες φορές σκανάρει τάσεις και σου προτείνει παπαριές, ορισμένες φορές σκανάρει την ιδεολογία σου και σου προτείνει κάτι όντως καλό.

Κάπως έτσι λοιπόν θυμήθηκα μέσω YouTube ένα από τα αγαπημένα μου επεισόδια των ΑΜΑΝ. Άκρως διαχρονικό, όπως και πολλά από τα όσα διακωμωδούσαν τότε οι ΑΜΑΝ. Ξέρετε, το δέσιμο με τα όσα βλέπαμε στην τηλεόραση ήταν μεγάλο εκείνη την εποχή, καθώς δεν είχαμε την ευκαιρία να βρούμε σε βίντεο τα επεισόδια και τα αποσπάσματα.

Βλέπω (με έναν περίεργο τίτλο βέβαια) στην αρχική του ΥΤ την «Πρωτοχρονιά του Κακομοίρογλου» (vintage πλέον) και λέω «ναι ρε φφφφίλε». Θυμάμαι να είμαι δημοτικό όταν έβλεπα το εν λόγω επεισόδιο σε αυτό το παλιοκούτι (τότε ήταν ασύγκριτα καλύτερα βέβαια σε σχέση με τώρα) που λέγεται τηλεόραση. Εννοείται πως το παρακολούθησα ολόκληρο για να ξαναζήσω τη φάση, η οποία είχε διαγραφεί από τη μνήμη μου μέσα σε όλη αυτήν την απίστευτη ταχύτητα της καθημερινότητας.

Από τη μία χάρηκα πολύ, από την άλλη όμως στενοχωρήθηκα και με έπιασαν πάλι δαιμόνιά μου (προτεινόμενη θεραπεία: Kyuss – Demon Cleaner). Στενοχωρήθηκα γιατί διαπίστωσα ότι μετά από 18 χρόνια, δεν άλλαξε τίποτα σε αυτή τη χώρα. Ασχολούμαστε πάλι με τις ίδιες αηδίες και σπαταλάμε τον χρόνο μας, θάβουμε την οποιαδήποτε σπίθα καλής διάθεσης σε μία τοξική καθημερινότητα. Και γιατί ρε γαμώτο… Η ζωή πρέπει να είναι απλή, οι ανθρώπινες σχέσεις πρέπει να είναι απλές και όμορφες. Τί διάολο πήγε τόσο στραβά σε αυτήν την πανέμορφη κατά τα άλλα χώρα;

Η ιδιαιτερότητα που είχε αυτό το επεισόδιο ήταν ότι παράλληλα με συγκίνησε. Στο κωμικοτραγικό πρόσωπο του κ. Κακομοίρογλου που τραβάει τα πάνδεινα από αυτό το -ντροπιαστικό για δυτική χώρα- κράτος, μπορώ να βάλω ουκ ολίγους ανθρώπους που έχουν βιώσει το απάνθρωπο και βλαμμένο πρόσωπο του κρατικού μηχανισμού ή την κερδοσκοπική, ψεύτικη και απάνθρωπη συμπεριφορά των συμπολιτών τους.  

Και ερωτώ: πότε θα αλλάξει όλο αυτό; Η πικρή αλήθεια είναι ότι, όσο δεν επιθυμεί πραγματική αλλαγή στις αξίες της η πλειοψηφία της κοινωνίας, όλα θα παραμείνουν ίδια. Οτιδήποτε καλό και παραγωγικό θα συνεχίσει να παραμερίζεται και να εξοντώνεται, ο εύκολος δρόμος θα επιβραβεύεται. Έχοντας φύγει τρεις φορές από την Ελλάδα για άλλες χώρες και μη βλέποντας αυτή τη φορά τον δρόμο του γυρισμού, κρατάω μικρό καλάθι και αποφεύγω να εκφράζω τις υπεραισιόδοξες προβλέψεις για αυτή τη χώρα, που με έκαναν να φαίνομαι χαζός στο παρελθόν. Δεν βλέπω διάθεση αλλαγής. Αλλά που θα πάει…

Θέλω να κλείσω θετικά. Όπως λέει και ο Αντώνης στο τέλος του επεισοδίου, μία χώρα σαν την Ελλάδα χωρίς όλες αυτές τις αηδίες, είναι απλά ο Παράδεισος.

Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους

Αποσπάσματα από την Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους 1830 – 1974, ένα βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη

“Μέσα σ’ αυτό το χαμό, η κυβέρνηση υποχρεώνεται να μεταφέρει την έδρα της απ’ το Ναύπλιο στον Πόρο, όχι γιατί κινδυνεύει άμεσα απ’ τους Τούρκους αλλά διότι κινδυνεύει αμεσότατα απ’ τους Έλληνες.

(…)

Ευτυχώς που η Επανάσταση, πάρα ταύτα, έχει αντέξει ήδη έξι χρόνια, και στο διάστημα αυτό έχει δημιουργηθεί στην Ευρώπη ένα ισχυρό φιλελληνικό κίνημα, χωρίς το οποίο κανένας Ευρωπαίος δε θα συγκινούταν ούτε απ’ τα τρομερά παθήματα ούτε απ’ τον ηρωισμό των Ελλήνων, που αποδείχτηκαν εξίσου καλοί και στον πόλεμο και στον εμφύλιο πόλεμο, που κινούνταν παράλληλα, δείχνοντας από τότε πως τα πράγματα θα είναι πάρα πολύ δύσκολα στο υπό σύστασιν ελληνικό κράτος”.

“Οι Έλληνες αρχίζουν να καταλαβαίνουν πως δε ζουν στην εποχή του δυαρχικού Βυζαντίου, όπου η εξουσία μοιράζεται ανάμεσα στον Αυτοκράτορα και τον Πατριάρχη και ότι το ορθόδοξο δόγμα γίνεται άκρως ανορθόδοξο όταν στηρίζεται πάνω του ο σχεδιασμός της εξωτερικής πολιτικής. Δε μας έσωσε, λοιπόν, τότε, η ομόδοξος Ανατολή αλλά η ετερόδοξος Δύση, και χρωστάμε την ύπαρξή μας ως κράτος αποκλειστικά στη Δύση. Πιο συγκεκριμένα στην Αγγλία, κι ακόμη πιο συγκεκριμένα στην Τζωρτζ Κάνιγκ. Το γεγονός πως συνεχώς γκρινιάζουμε για την εξάρτησή μας απ’ τους ξένους, είναι μάλλον ανιστόρητο, αφού υπάρχουμε ως κράτος χάρη στην πολιτική των ξένων. Αλλά και στα δάνεια που δίνουν συνεχώς οι ξένοι για να συντηρούν ένα τεχνητό κράτος για λόγους γεωπολιτικούς και όχι φιλελληνικούς”.

“Τα εν ειρήνη δύσκολα τώρα αρχίζουν.

Και πόσο δυσκολευόμαστε εμείς οι Έλληνες στην ειρήνη, δε λέγεται”.

“Όλοι φέρνουν δώρα στο νιογέννητο.

Και το κακομαθαίνουν εξ αρχής, το σκασμένο. Που και όταν μεγαλώσει, μία λέξη θα ξέρει να λέει: ΔΑΝΕΙΑ. Δώστε μου δάνεια και πάρτε μου την ψυχή!”

“Είναι εκπληκτικές οι διοικητικές και οργανωτικές ικανότητες αυτού του ανθρώπου. Και, βέβαια, δεν είναι καθόλου τυχαίο που τούτος ο σπουδαίος Έλληνας έφθασε να γίνει υπουργός Εξωτερικών της αυτοκρατορικής Ρωσίας. Δε θα μπορούσαν να περιμένουν τίποτα καλύτερο οι Έλληνες, απ’ το να έχουν κυβερνήτη τον Καποδίστρια, που άφησε τα λεφτά του και τα καλά του στη Ρωσία και την Ελβετία για να έρθει να οργανώσει εκ του μηδενός ένα κράτος”.

“Δημοκρατία έλεγαν οι Έλληνες, και εννοούσαν την ευχέρεια του καθένα να κάνει ό,τι θέλει και λογαριασμό να μη δίνει σε κανέναν, ούτε στη Βουλή ούτε στην κυβέρνηση ούτε στο σύνταγμα, όπως και σήμερα.

(…)

Εμείς οι Νεοέλληνες το παίζουμε δημοκράτες γεννημένοι – γι’ αυτό δε γίναμε ποτέ.

(…)

Ο Καποδίστριας ήξερε πως ο δημοκράτης γίνεται, δε γεννιέται”.

Ο δρόμος που στρώθηκε από ηρωικούς αγώνες,  ποδοπατήθηκε από τις πισώπλατες μαχαιριές, την κατατρόπωση των πραγματικών ηρώων και την ευημερία των εχθρών του λαού.

Κι έτσι όλα ξεκίνησαν και συνεχίστηκαν στραβά. Τώρα δεν έχουμε πόλεμο, ευτυχώς, αλλά κάποια κατάλοιπα έχουν μείνει.

Αναρωτηθείτε, άραγε πότε σταματήσαμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας, ως πολιτική ηγεσία, ως κοινωνία;

Άραγε πότε η πλειοψηφία κοίταξε το κοινό καλό και δεν προσπάθησε να κατατροπώσει τον διπλανό;

Άραγε πότε θα αρχίσουμε να τα αποβάλλουμε όλα αυτά;

Από την πανδημία θα κερδίσουν ξανά οι ίδιοι (αυτοί που νομίζετε)

Ένα μικρό απόσπασμα από όσα έγραψα σε έναν οικονομικό ιστότοπο…

Στις αρχές Μαρτίου 2020, όταν ξεκίνησε η πανδημία, ο χρηματιστηριακός S&P 500 διαπραγματευόταν γύρω από τις 3.000 μονάδες, όταν πλέον έχει ξεπεράσει τις 3.800 και οι αναλυτές.
Για την για την ίδια χρονική περίοδο, η συνολική αξία του S&P 500 έχει αυξηθεί από τα 24 τρισεκ. δολάρια σε πάνω από 31 τρισεκ. δολάρια.
Από τις αρχές Μαρτίου έως τα τέλη Σεπτεμβρίου 2020, η συνολική περιουσία των δισεκατομμυριούχων παγκοσμίως, είχε αυξηθεί κατά 10,2 τρισεκ. δολ., σύμφωνα με τα στοιχεία της UBS (και κατά 1 τρισεκ. δολ. για τους μεγιστάνες των ΗΠΑ, σύμφωνα με το Institute for Policy Studies).
Ωστόσο, το παγκόσμιο ΑΕΠ αναμένεται να συρρικνωθεί κατά 4,4% το 2020, σύμφωνα με το ΔΝΤ.

Do the Maths.

Έχω τρεις ερωτήσεις.
Πρώτον, από που απορρέει όλη αυτή η αισιοδοξία όταν εταιρείες μειώνουν μερίσματα, καταγράφουν ζημίες, παρουσιάζουν υπέρογκα χρέη και παρόλα αυτά συνεχίζουν να δανείζονται από τις κεφαλαιαγορές για να πληρώσουν ακόμη περισσότερο τους μετόχους; Μάλλον ήρθε πάλι η εποχή των Golden Boys να κοροϊδέψουν τον μέσο πολίτη που θα επενδύσει στα χρηματιστήρια.

Δεύτερον, τα χρήματα των προγραμμάτων-μαμούθ ποσοτικής χαλάρωσης από τις κεντρικές τράπεζες και των δημοσιονομικών προγραμμάτων από τις κυβερνήσεις, φθάνουν στην πραγματική οικονομία; Μάλλον φθάνουν στα «σωστά» χέρια. Στις μεγαλοεργοδοσίες και τους επενδυτές.

Τρίτον, δεν αποτελεί ένα υπέρτατο δείγμα θράσους να υπάρχει πρωτοφανής συγκέντρωση πλούτου εν μέσω πανδημίας, όπου εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν και η φτώχεια εκτοξεύεται; Δεν θα έπρεπε να υπήρχε συνεργασία των κυβερνήσεων για ένα είδος ειδικού φόρου στα κέρδη των κεφαλαιαγορών; Ενός φόρου που θα πήγαινε σε μέτρα κατά του ιού, σε στήριξη των φτωχών.

Η απληστία και η αλαζονεία του χρηματοπιστωτικού συστήματος ήταν ο λόγος της κατάρρευσης του 2008. Και για αυτό θα καταρρεύσει πάλι.

Αλλά αυτή τη φορά δεν πρέπει να πληρώσουν πάλι το τίμημα οι πολίτες.

Το «Πιστεύω», αλλά καλύτερο

Θα προτιμούσα να λένε το παρακάτω «Πιστεύω» στα ελληνικά σχολεία…

Πιστεύω σε έναν Λαό, Πατέρα, κυρίαρχο των πάντων, δημιουργό μίας κοινωνικής ευημερίας, όλων των ορατών και όλων των αοράτων αρετών.

Πιστεύω και σε μία Κοινωνία, τη μονάκριβη Κόρη του Λαού. Είναι φως φτιαγμένο από φως, αληθινή Κοινωνία από Λαό αληθινό, που δεν γεννήθηκε αλλά δημιουργήθηκε, από αυτούς που έχουν όραμα.

Αυτόν τον Λαό που για εμάς τους ανθρώπους και για την δικιά μας σωτηρία, κατέβηκε στους δρόμους και η αλλαγή έλαβε σάρκα και οστά.

Και που θα θυσιάσει την άνεση των λίγων για το καλό των περισσότερων.

Και που θα ανασταίνεται πάντα, μετά από κάθε αναποδιά, σύμφωνα με όσα απαιτεί η ίδια η Ζωή και η εξέλιξη.

Και που θα ανέβει επίπεδο, θα φθάσει στην ευημερία και θα κάθεται ισάξια δίπλα από άλλους Λαούς.

Και που πάλι θα επιστρέψει με δόξα για να κρίνει πρωτίστως τον εαυτό του και μετέπειτα τους υπόλοιπους ζωντανούς και τους νεκρούς.

Πιστεύω και στην Παιδεία, που δίνει ζωή, που εκπορεύεται από τον Λαό, που δημιουργεί ανθρώπους με αξίες.

Πιστεύω σε μία υγιή σωματικά και πνευματικά, αλληλέγγυα, δημιουργική, ευγενική και ανοικτόμυαλη Χώρα, όπου θα κυριαρχεί η ισότητα και το πραγματικό και άνευ όρων ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο.

Ομολογώ τα λάθη μου και για τη συγχώρηση των αμαρτιών πράττω με έργα.

Περιμένω με ελπίδα την αλλαγή.

Και τη ζωή στη μέλλουσα κοινωνίας της ευημερίας.