Περηφάνια, προκατάληψη και Έλληνας

Γενικά δεν γράφω εκτός και αν πρόκειται για περιπέτεια σε κάποιο TRPG. Θεωρώ πως δεν είμαι καλός στο γραπτό λόγο και προτιμώ την κουβέντα πρόσωπο με πρόσωπο, καθώς μπορείς να διαβάσεις το κάθε συνομιλητή και να δεις τις αντιδράσεις του και να τον κρίνεις – και να κριθείς –  μέσα από αυτές.

Κατά καιρούς είχα δεχτεί κάποιες “πιέσεις” από τους αγαπημένους μου φίλους στο Socialt να γράψω κάτι. Ο,τιδήποτε. Για κάτι που με απασχολεί κάτι που θα ήθελα να θίξω ή κάτι που θα ήθελα να αναδείξω. Όλο το απέφευγα, καθώς δεν ήξερα τι ακριβώς ήθελα να πω μα πάνω από όλα ήμουν σίγουρος πως θα ήταν ένα ασύνδετο κείμενο που θα απαρτίζεται από σκόρπιες σκέψεις μα τελικά υπέκυψα.

Έχοντας επιστρέψει Ελλάδα εδώ και περίπου 4-5 μήνες προσπαθώ να προσαρμοστώ στη νέα πραγματικότητα, πέφτοντας παράλληλα σε μια περίοδο πολιτικών ας πούμε αλλαγών. Πολλοί μιλάνε για μια νέα εποχή όπου η πραγματική ανάπτυξη θα ξεκινήσει να έρχεται και παλι, επενδυτές θα δείξουν περισσότερη εμπιστοσύνη και διάφορα άλλα τέτοια ωραία.

Παράλληλα φαίνεται πως είναι μια νέα εποχή για την εσωτερική πολιτική. Μια εποχή που ξεκίνησε με “επιτυχημένες” επιχειρήσεις στο κέντρο της Αθήνας σε καταλήψεις και κτίρια φιλοξενίας μεταναστών. Η δικαιολογία ήταν πως είναι παρανομοι χώροι και οι άνθρωποι που φιλοξενούνται εκεί θα περάσουν μέσα από τις νόμιμες διαδικασίες και λογικά θα χαθούν κάπου στο σύστημα.

Η συνέχεια ήταν με μετακινήσεις πληθυσμών από “χώρους φιλοξενίας” σε άλλους με τις ανάλογες αντιδράσεις του τοπικού πληθυσμού που ίσως κάπου να είναι και δικαιολογημένες, καθώς μακροπρόθεσμο πλάνο δεν υπάρχει και αυτό που παρουσιάζεται ας μου επιτραπεί να αμφισβητηθεί το κατά πόσο θα εφαρμοστεί. Ελπίζω να βγω ψεύτης σε αυτό, αλλά καλά να είμαστε σε μερικά χρόνια να το δούμε.

Ενώ παράλληλα οι κάτοικοι των περιοχών αυτών βοήθησαν και βοηθούν συνέχεια παρόλο που και οι ίδιοι δεν ζουν σε πολύ καλύτερες συνθηκες. Όπως ένας φίλος παρατήρησε “τουλάχιστον δεν βίωσαν πόλεμο και οβίδες έξω από τη πόρτα τους.” Σίγουρα και ναι. Θα παρατηρήσω όμως εδω πως ένας πόλεμος έχει πολλά πρόσωπα και στην εποχή που ζουμε ο πόλεμος δεν γίνεται πάντα “with guns and drums”. Αντίθετα, ο ψυχολογικος και ο οικονομικός πόλεμος αποδίδει καλύτερα και είναι και όπως φαίνεται πιο αποδεκτός από την κοινωνία αλλά και τους διεθνείς οργανισμούς.

Παράλληλα, στα πολιτιστικά δρώμενα υπήρξαν διάφορες διαμαρτυρίες από γραφικούς ακραιους οπαδούς που κατά καιρούς συμβάλλουν στο να ακυρώνονται κάποια από αυτά. Αρκετούς μήνες πριν είχε ακυρωθεί το λάιβ των Rotting Christ στη Πάτρα για να γίνει τελικά περίπου δύο μήνες μετά αφού έχουν προηγηθεί έντονες διαμαρτυρίες από το καλλιτεχνικό χώρο. 

Κατά καιρούς ακούμε για κάποια παράσταση που αντιμετωπίζει πρόβλημα και υπάρχουν άτομα που διαμαρτυρήθηκαν με αποτέλεσμα την ακύρωση της. Φυσικά και είναι αναφαίρετο δικαίωμα να διαμαρτυρηθεί κάποιος για κάτι εξάλλου η διαμαρτυρία από μόνη της δείχνει ένα ενδιαφέρον. Ό,τι κάτι ενοχλεί. Αρκεί όμως η αρχή της δικής σου ελευθερίας να μην είναι το τέλος της δικής μου.

Εξάλλου, η ελευθερία της τέχνης προστατεύεται από το ίδιο το Σύνταγμα εφόσον δεν είναι αντίθετη με αυτό. 

Τέτοια περιστατικά προβληματίζουν και θα έπρεπε να προβληματίζουν το μέσο άνθρωπο που απορεί αν όντως έχουμε προχωρήσει αρκετά από τον μεσαίωνα και το μεσαιωνικό τρόπο σκέψης. Διαολε, περάσαμε μια αναγέννηση και έναν διαφωτισμό. Υπήρξε μια Magna Carta και ένας σκασμός από συνθήκες για τη προστασία του ατόμου ώστε να φτάσουμε στο 2019 να αμφισβητούνται δικαιώματα που θεωρούνται δεδομένα στη πολιτισμένη Ευρώπη ίσως όμως όχι στη μαύρη τρύπα όπου λέγεται Βαλκάνια.

Θα αναρωτηθεί κανείς πως ακριβώς σχετίζονται οι τέχνες και τα θεάματα με το μεταναστευτικό και τη πολιτική. Αν και εγώ προειδοποίησα εξ αρχής για το ασύνδετο του λόγου μου υπάρχει ένας συνδετικός κρίκος μεταξύ όλων αυτών που ονομάζεται άνθρωπος – πολίτης. 

Ο πολιτισμός, οι τέχνες, και η ανάπτυξη δεν εμφανίζονται από μόνα τους. Δεν είναι αφηρημένες έννοιες που ισχύουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν ακόμη και αν ο άνθρωπος πάψει να ασχολείται με αυτές. Η γη γυρίζει (!?) και σίγουρα δεν είναι επίπεδη όπως αρκετοί πιστεύουν και έχουν κάθε δικαίωμα να πιστεύουν. Ο πολιτισμός, οι τέχνες, και η ανάπτυξη δημιουργούνται από τον ίδιο τον άνθρωπο και όταν αυτός σταματήσει να ασχολείται τότε θα έρθει και πάλι η στασιμότητα του μεσαίωνα. Όταν όμως βασικές αξίες καταπατούνται προς όφελος των λίγων, τότε πρέπει να αναρωτηθούμε αν η θυσία αυτή είναι αρκετή ώστε να μην μας κρίνει η ιστορία και οι μελλοντικές γενιές με το πλέον αρνητικό τρόπο. 

Δυστυχώς ή ευτυχώς ακούγεται συχνά από Έλληνες “εμείς το ζούμε διαφορετικά”. Έχουμε άλλο τρόπο ζωής οι Ευρωπαίοι δεν ξέρουν και δεν μπορούν να μας νιώσουν. Έχουμε ήλιο και θάλασσα και φυσικά σαν τη Χαλκιδική δεν έχει. Το πρόβλημα είναι αν τελικά αυτός ο ήλιος και η θάλασσα αν είναι αρκετή για να προχωρήσει μια χώρα και αν όντως οι Ευρωπαίοι φίλοι μας που δεν έχουν τόσο θάλασσα και ήλιο “δεν ξέρουν” ή απλά ξέρουν τελικά και μας γνέφουν σαν άλλος Bilbo που φεύγει για το Valinor. Υπάρχει μια φράση που έχει χαραχτεί πολύ βαθιά στη συνείδησή μου. “Όταν κάποιος ανταλλάσσει την ελευθερία του για την ασφάλεια, τότε δεν αξίζει τίποτα από τα δύο και θα φτάσει να τα χάσει και τα δύο”.

Αυτό καλό είναι το θυμηθούν κάποιοι, καθώς φαίνεται να εφησυχάζονται σε μια εικονική πραγματικότητα μια φούσκα που χτίζουν γύρω τους, η οποία όμως μπορεί να σκάσει ανα πάσα στιγμή. Αφορμή για αυτό το άρθρο στάθηκε ένα άλλο άρθρο ενός φίλου που έγραψε για το φιάσκο με τους ανήλικους τεντιμπόηδες στους κινηματογράφους να παρακολουθούν το τελευταίο χιτ των ημερών που ακούει στο όνομα Joker του Todd Phillips, το οποίο ήταν αρκετό για να πέσουν οι μάσκες για μια ακόμη φορά. Αυτό το άρθρο δεν γράφτηκε απαραίτητα για να ρίξει ευθύνες σε πολιτικά πρόσωπα, καθώς αυτό δεν είναι το σημαντικό, μιας και τα πρόσωπα αυτά είναι προσωρινά αλλά για την αντίληψη των πραγμάτων σε μια χώρα για όλα όσα έχουν αναφερθεί παραπάνω στο κείμενο αυτό. 

Κλείνοντας και συνοψίζοντας, το ζητούμενο και αυτό που θέλω να υπογραμμίσω είναι πως το προσωπείο μια χώρας που πάντα πλάσαρε φιλοξενία και χαλαρό τρόπο ζωής μιας χώρας που τονίζει σε κάθε ευκαιρία πως γέννησε την δημοκρατία μου θυμίζει έναν άλλο Villain του Batman. Τον Two-face. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που ο αντι-ήρωας αυτός αντιλαμβάνεται την δικαιοσύνη αλλά και της ανάγκες των πολιτών της Gotham έτσι αντιλαμβάνεται και αποδίδει ποιότητα ζωής στους πολίτες της αυτή η χώρα. Με τα ίδια διαστρευλωμένα στάνταρ που θα έπρεπε να προβληματίζουν και όχι να καθησυχάζουν. Ένα προσωπείο που σπάει και ραγίζει ολοένα και πιο συχνά τόσο συχνά και οι λίγοι που έχουν ακόμη τα λογικά τους θα έπρεπε να τους αφιερώσω τους παρακάτω στίχους..

“Inside my heart is breaking

My make-up may be flaking

But my smile still stays on”

Όλα αυτά στην εποχή αυτή που ζούμε των μετρίων, βασιλιάδες οι τρελοί, των ηλιθίων.

Mana Yood Sushai  

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s