Πριν πάω εκεί απ’ όπου έφυγα

Ένα χέρι σου δείχνει το δρόμο, δεν είναι οικείο.

Το τραίνο σφυρίζει μανιασμένα από τα αριστερά σου, μα ούτε που το κοιτάς.

Στον παλιό σταθμό ζει ένα δέντρο.

Το χέρι, σου δείχνει το δέντρο κι όχι το δάσος.

«Δάσος; Που να το βρεις; Κάηκε πριν τριάντα χρόνια.»

Εκείνο που έμεινε στον παλιό σταθμό μοναχικό, έχει στο δέρμα του σκαλισμένη μια ανάσα κι ένα χάδι που ξεγλίστρησε απ’ την τραχιά παλάμη σου.

Μια φιγούρα απ’ τον εμφύλιο, κάθεται σε ένα παγκάκι με τρία στρώματα πράσινη μπογιά, καπνίζει την πίπα της ράθυμα, κοιτά με τα λευκά της μάτια το τραίνο να πλησιάζει.

Έπειτα, στρέφεται σε μένα, θαρρεί κανείς πως διάβασε όλα όσα σας διηγούμαι, κι είπε σε γλώσσα ακατανόητη, «η ιστορία γράφεται από τους νικητές».

Ηττημένη πια, ανέβηκα στο τραίνο και γύρισα στην γενέτειρά μου, δίχως πολλές ιστορίες για να πω, με τα βίας θυμόμουν τη δικιά μας.

Αναστασία Τσανουσίδου

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s